کتاب حاضر، دربردارندة نمایشنامة آمریکایی (قرن بیستم)، در ژانر کمدی است. در خلاصة نمایشنامه آمده: «کولینچیکف» ، نام روستایی دورافتاده در اوکراین است. در سال 1890 میلادی، «لئون تولچینسکی»، معلّم سی ساله و تازه وارد، با ورود به دهکده متوّجه می شود که نفرینی دویست ساله دامن گیر این دهکده شده و تمام مردم آن، کلّه پوک شده اند و کارهای دور از عقل انجام می دهند. لئون درمی یابد که فقط بیست و چهار ساعت فرصت دارد که این نفرین را باطل کند یا فرار کند؛ وگرنه خودش هم مثل اهالی دهکده کلّه پوک می شود.

اسلوویچ: سلام پُسچی. میشکین: سلام قصاب. اسلوویچ: روز آفتابی قشنگیه، مگه نه؟ میشکین: جداً؟ هنوز نگا نکرده م. (به بالا نگاه می کند) اوه، آره. قشنگه. خیلی عالیه. اسلوویچ: من نامه ندارم؟ میشکین: نه، متأسفم. من پُسچی ام. همه ی نامه ها مال منه. اسلوویچ: خواهرم که توی ادسا زندگی می کنه، حالش خوب نیس. امیدوار بودم خبری ازش به گوشم برسه. میشکین: از اُدسا تا اینجا خیلی راهه. مشکل چیزی به گوش برسه. شاید نامه نوشته باشه. بذار یه نگا بندازم. (در میان نامه ها جست وجو می کند) صدای ینچنای دست فروش را می شنویم که قبل از اینکه وارد صحنه شود، داد می زند: ماهی! ینچنا: (از بیرون صحنه با فریاد جنس هایش را می فروشد) ماهی! ماهی! ماهی! سفره ماهی و هالیبوت تازه! کپور تیکه شده واسه ناهار. اسلوویچ: سلام یِنچنا. ینچنا: یه تیکه هادوک تازه بدم؟ ماهی خوشگلی نیس؟ اسلوویچ: منظورت چیه ماهی؟ اون گُله. ینچنا: امروز ماهیگیرا چیزی صید نکرده ن. حالا اونا چیزی به تورشون نخورده، ضررشو که من نباید بدم. از این کپورا ببر، مزه ش حرف نداره. میشکین: اسلوویچ، من نامه ای از خواهرت ندارم، ولی یه نامه ی مفصل از پسر خاله ی کفاش دارم. اونو می خوای بدم بهت؟ اسلوویچ: طرف مریضه؟ من حالم از خبرای بد به هم می خوره. میشکین: نه، نه. صحیح و سالمه. بگیرش. از خوندنش لذت می بری. ینچنا: باورت می شه یه سال بیشتره دخترم برام نامه ننوشته؟ میشکین: مگه دخترت باهات زندگی نمی کنه؟ ینچنا: فکر خوبیه. به هر حال چیزی ازش به گوشم نخورده. لئون وارد می شود. لئون: (خطاب به اهالی روستا) روز به خیر. اسم من لئون استپانویچ تولچینسکیه. من معلم جدید مدرسه م. میشکین: (تعظیم می کند) میشکینِ پُسچی. اسلوویچ: اسلوویچِ قصاب. ینچنا: ینچنای دس فروش. لئون: حالتون چطوره؟ من همین حالا داشتم با یه چوپان به اسم اسنتسکی صحبت می کردم. میشکین: اوه آره. فلانی فلانی اسنتسکی. ماها خوب می شناسیمش. لئون: آدم نازنینی بود. هر چند -امیدوارم به حساب کم لطفی نذارین- یه کم شیرین عقل به نظر می رسید.