کتاب حاضر اثر «وایلد اسکار»، نویسندة مشهور انگلیسی است. در خلاصة داستان آمده: «دوریان گری» خوش چهره ترین جوان دوران خویش در لندن و از خانواده ای اشرافی است. وقتی نگارگر او، «بزیل هال وارد» که شایعاتی چند از او بین مردم پخش است، تصویر او را کشید، دوریان گری به خویشتن حسادت کرد و حاضر شد روحش را به شیطان بفروشد، به شرط آنکه خودش همیشه جوان بماند. بدین ترتیب دوریان گری همیشه جوان ماند، امّا تابلویش پیر شد و بهت و حیرتی باورنکردنی به وجود آورد.

باید او از چیزی ترس داشته باشد؟ مگر پسر بچه ی دبستانی ست؟ ترس، در این زمان بی خردی ست. لرد هنری گفت بیایید بریم در سایه بنشینیم پارکر نوشیدنی ها رو آورده و اگر شما کمی بیشتر در این تابش بنشینید میسوزید و بزیل دیگر از شما نگاره یی نمیکشه شما واقعاً نباید بگذارید آفتاب پوستتان رو بسوزانه هیچ به شما نمی آد. دوریان فریاد زد: چه اهمیتی میتونه داشته باشه و سپس خنده کنان روی نیمکت ته باغ نشست. لرد هنری در پاسخ گفت: باید برای شما اهمیت بسیار داشته باشه. «چرا؟» چون که شما جوان شگفت آوری هستید و باید ویژگی های جوانی رو حفظ کنید. من چنین احساسی رو ندارم لرد هنری انه الان احساسش نمیکنید. روزی که پیر و چروک افتاده و زشت شدید وقتی که پیشانی ،شمارو فکر با خطوط خودش سوزاند و عشق با آتش های نفرت انگیزش بر لبهای شما نشان گذاشت، آن وقت با افسوس احساسش میکنید حالا شما به هر کجا که برید، جهان رو مجذوب می کنید. آیا همیشه این گونه خواهد ماند؟ شما چهره ی شگفت زیبایی دارید، آقای گری، اخم نکنید. بله درست می گم. و زیبایی خود نوعی نبوغه در واقع باید گفت که زیبایی برتر از نبوغه به توضیح نیاز نداره یکی از واقعیتهای بزرگ جهانه درست مثل خورشید یا بهار یا بازتاب آن صدف نقره فام در آبهای سیاه همان چیزی که نامش رو گذاشته یم، ماه. به چالش کشیدنی نیست از سوی خداوند به آن اجازه ی سروری و سالاری داده شده. هر کس این موهبت را داشته باشه شاهزاده یی خواهد شد، لبخند می زنید؟ آه وقتی که آن رو از دست دادید دیگر نخواهید خندید....