کتاب تپلی و بیست داستان دیگر شومیز فرهنگ معاصر

چند روزی بود که سپاهیان فراری از شهر می گذشتند. دیگر از قشون منظم خبری نبود، بلکه فوج های پراکنده بودند که با ریش های بلند و کثیف و یونیفرم های پاره، بی پرچم و بی گردان با گام های بی رمق پیش می رفتند. درمانده و فرسوده می نمودند و بی عزم و اراده، گویی تنها بنابر عادت راه می سپردند و همین که می ایستادند، از خستگی بر زمین افتادند. در آن میان، چند شلوارک قرمز، بازماندگان رهبری در هم کوفته از نبردی بزرگ و نیز توپچیان غمگین، در کنار سربازان پیاده نظام به چشم می خوردند. گاهی هم سواری با کلاه درخشان با گام های سنگین از پی پیادگان سبک رو روان بود.