«مایکل بنتون» براساس تنوع گسترده ای از واقعیات مُسلم از زیست شناسی و دیرینه شناسی در این کتاب نقد متفکرانه درباره «پارادایم نوداروینیسم»، ارائه می دهد. وي استدلال هايي به شکل متقاعدکننده پیشنهاد می دهد كه زیست شناسی مدرن به صورت نابالغی ایده های نوع شناسی، ذات آوری، ساختارگرایی و قوانین اشکال زیستی را به عنوان رویکردهای جایگزین آینده دار درباره منشأ تنوع و پیچیدگی بیولوژیکی کنار می گذارند. تأیید نسب مشترک از سوی او همراه با اصلاحات، نشان می دهد كه شک های قومی موجود درباره قابلیت های سازوکار نوداروینی نمی تواند به سادگی به عنوان تبلیغات ضد تکامل کنار گذاشته شود، بلکه حتی نوداروینیست ها باید آن ها را واقعا مفید و مورد پذیرش قرار دهند.