برقرار کردن ارتباط با کودکان از بدو تولدشان و پس از آن یکی از بهترین و خوشایندترین تجربه ها هم برای فرزند و هم برای والدین است.

هر چه با کودک خود بیشتر صحبت کنید مکالمات دو نفره ی بیشتری داشته باشید و با او بازی کنید کودک بیشتر یاد می گیرد. صحبت کردن با کودک از سنین پایین حتی قبل از آن که شروع به صحبت کند باعث بهبود مهارتهای روابط عمومی خواندن نوشتن و ریاضی آنها میشود. شروع و ادامه ی یک مکالمه ی عمیق باعث تقویت و گسترش ویژگیهای شخصیت کودک می گردد. وقتی به فرزندان خود توجه میکنید آنها ارزش خود را درک میکنند پدر و مادر خوب بودن نیازمند تلاش برای مراقبت محافظت آموزش و راهنمایی مداوم فرزندان و بالا بردن سطح دانش آنان و صرف وقت و انرژی بسیار است. معمولاً والدین بدون آگاهی از شیوه های تربیتی و ارتباطی صحیح وارد مرحله ی فرزند پروری میشوند گاهی والدین همان شیوه های تربیتی را در مورد کودکان خود اجرا میکنند که پدر و مادرشان در مورد آنها داشته اند و یا این که به توصیه ها و پندهای دوستان و آشنایان متوسل می شوند و آنچه از اطرافیان میآموزند را در مورد تربیت فرزند خود به کار میبرند تعدادی از این باورها و رفتارها در زندگی ما مثبت و کارگشا هستند اما تعدادی از آنها غلط بوده موجب شکست و ناکامی ما میشوند.

گیرنده ی پیام و پدر و مادر فرستنده های پیام هستند. طبعاً اگر جز والدین افراد دیگری هم در پیرامون کودک حضور داشته باشند. به تعداد آنها فرستنده های دیگری برای کودک وجود خواهد داشت. این فرستنده ها مرتب پیامهایی میفرستند و کودک باید تمام پیامها را دریافت کند. این در حالی است که نمیدانیم پیامهای ارسالی برای کودک مناسب هستند یا خیرا گاهی نیز پیامهای ضد و نقیضی ارسال میشود. کودک در محاصرهی این ارتباطات و پیام ها رفتار ویژه ای از خود بروز میدهد که با تکرار آنها الگوهای ارتباطی مخصوصی شکل میگیرد.

به عنوان مثال کودکی مادرش را صدا میزند ولی پاسخی از مادر دریافت نمیکند دوباره او را با صدای بلندتر فرامی خواند باز هم صدایی نمی شنود بار دیگر با صدای خیلی بلند مادر را فرامی خواند. مادر عصبانی می شود و کودک را به خاطر بلند کردن ،صدایش سرزنش میکند. در واقع فرستنده یعنی مادر بار اول و دوم این پیام را ارسال میکند که «اگر من را با صدای آرام فرابخوانی جوابی دریافت نمیکنی» پیام آخر مادر این است: «اگر مرا با صدای بلند فراخوانی سرزنشت خواهم کرد در چنین حالتی کودک در بین دو پیام متعارض گرفتار میشود. انگار در کوچه ای قرار گرفته است که از هر دو طرف بن بست است و او هیچ راه خروجی ندارد. این بن بستها و تعارضها برای کودک مشکلات روانی ایجاد میکند. غالب مشکلات روان تنی مثل آسم تیک و درد معده نیز ناشی از وجود همین تعارض هاست. بنابراین پیامهای کلامی ما نباید ضد و نقیض باشند.

کودک زمانی به حرفهای ما گوش میدهد و از ما اطاعت میکند که ارتباط خوبی با ما داشته باشد برای برقراری یک ارتباط خوب با کودک لازم است زمانی کافی برای آن اختصاص دهید با او حرف بزنید به صحبتهایش توجه کنید...