کتاب حاضر داستانی زنده، تمثیلی و تکان دهنده است. این اثر گرچه در نگاه اول فقط یک سرنوشت را روایت می کند، گوشه ای از کژتابی های جامعه اروپایی را در سرآغاز قرن بیستم به تصویر می کشد. همچنین شهر ونیز را در چهارسویی میان آسیا، اروپا، گذشته و اکنون، به آینه تمام نمای یک دوران بدل می کند. شخصیت این داستان که ذهن و خیالش به تسخیر خواب هایی متأثر از مرگ و ماوراء درآمده است، گویی در پیروی ناخودآگاه از این خواب ها، در گردشی بعدازظهری، با سفیر مرگ روبه رو می شود و این پیک دیار ارواح در روند داستان هربار در نقابی او را به جایی می کشاند.

در چهارمین هفتۀ اقامتش در لیدو، گوستاو فون آشنباخ در جهان پیرامون خود به نکته هایی چند، نکته هایی همه بیم آور پی برد. نخست آنکه می یافت شمار میهمانان هتل با اوج گیری فصل، انگاری بیش از آنکه افزایش، کاهش می گیرد. خاصه انگاری چشمۀ زبان آلمانی در دور و برش خشک می شود، چندان که در تالار غذا و پای ساحل، دیگر جز آواهایی ناآشنا نمی شنید. سرانجام یک روز، از دهان آرایشگر هتل، جایی که تازگی مصاحبتش را بیش از پیش می جست، در گپ و گفت، واژه ای را گرفت که به بهت فرویش برد. آرایشگر به خانواده ای آلمانی اشاره کرد که انگاری هنوز از گرد راه نرسیده از نو بار بسته و برگشته بود. مردک سپس چاپلوسانه و خودمانی افزود: ولی شما می مانید، حضرت آقا، شما از بلا پروایی ندارید. آشنباخ نگاهش را به او دوخت و با تعجب تکرار کرد: از بلا؟ و این پرگو یک باره دهان قفل کرد و مشغله نشان داد و پرسش ناشنیده گرفت و چون پافشاری دید، بهانه آورد که چیزی نمی داند، و هول و دستپاچه به مسائلی دیگر گریز زد. این گفت وگو پیش از ظهر رخ داد. بعد از ظهر همان روز آشنباخ در هوایی آفتابی، ساکن و گرم به ونیز رفت. یک باره و جنون آسا به سرش زده بود دنبال این بچه های لهستانی بیفتد که به همراهی سرپرست شان در راه پلِ ایستگاه کشتی ها دیده شان بود. آن بت معبود را بر سر میدان سن مارکوس نیافت.