اگر تاریخ ایران را جست وجو کنیم، خاستگاه آن را در منطقه ای می یابیم به نام میان رودان؛ ناحیه ای در شرق دریای مدیترانه بر محور دو رود دجله و فرات. گفته می شود که محدوده ی آن از شمال به کوه های زاگرس و از جنوب به خلیج فارس و شبه جزیره ی عربستان می رسد، و محل کنونی کشور عراق به همراه قسمت هایی از ایران، سوریه، کویت، و ترکیه را پوشش می دهد، که به آن «هلال حاصلخیز» و «گاهواره تمدن» هم می گویند. درمورد سرزمین های باستانی کتاب های بسیاری نوشته شده اما یکی از بهترین نمونه های منتشرشده، کتاب «میان رودان؛ مهد تمدن امپراتوری بابل» به قلم پل کرایوازک، مورخ نامدار اهل انگلستان، نوشته شده که به طور کامل و با جزئیات به تمام اولین هایی که در این سرزمین رخ داده، پرداخته و پرده از بسیاری حقایق میان رودان برداشته است. در این کتاب می خوانیم که هزاره ی سوم، چگونه شاهد ظهور تمدن بزرگی در خاورمیانه، یعنی تمدن بین النهرین بود. همچنین شالوده های این تمدن را که قبلا در هزاره ی چهارم پی ریزی شده بود، بررسی می کنیم و می فهمیم که این سومری ها و اکدی ها بودند که آن را در هزاره ی سوم به ثمر رساندند. در این کتاب می خوانیم که سومری ها چه موقع به بین النهرین آمدند و آیا آن ها بوده اند که افتخار ابداع خط و احداث نخستین شهرها در جنوب بین النهرین را داشته اند یا خیر. کتاب «میان رودان؛ مهد تمدن امپراتوری بابل»، یکی از جدیدترین نسخه های منتشرشده درمورد تمدن بین النهرین است که به صورت جزئی و بسیار دقیقی به آخرین دستاوردهای تاریخی و باستان شناسی پرداخته و مریم ستاری این کتاب را به فارسی ترجمه کرده است.