زنی و کودکی و گربه ای در جنگل در کلبه ای زهواردررفتــه زندگــی می کنند. زن مادر کودک نیست، خشن و بی رحم و غریب اسـت. ارتباطی میـان آن ها نیست. جهـان نابـودشـده و اساسا کسـی بـه دیگری رحم نمی کند و زنده مانـدن بـه آزمونی روزمره تبدیل شـده است. زن و کودک باید در برابر عوامل بیرونی، طبیعت خشن یـا انسان های سودجو و هراسان، طاقـت بیاورند. دود، شباهتی بــا جهان امروز مــا ندارد. خشونت، هر چه که باشد، با تصاویر طرح شده در رمان کاملا برهنه و وقیح، چشم در چشم حیات دوخته. نثـر موجز، کوبنده، مستقیم و صادقانه ی نویسنده داستانی خارق العاده خلق می کند. خوسه اوبخرو نمی خواهد درس بدهد، پندواندرزی ندارد، قصه گوست. از زما نه ای می گوید که انسان دوباره برای بقا به دامان طبیعت بازگشته و همه به فکر خویشتن خویش اند. در دوردست ها، در شهرها، بــه نظر می رسد که تلاطم های عجیبی در جریان است و همین، تهدیدی به مراتب بزرگ تر برای ساکنان کلبه ی جنگلی اســت. خوسه اوبخرو ما را با این شخصیت های تنها و بدون روح و بدون نام آشنا می کند. نویسنده ما را وامی دارد در مورد معنای زندگی، پیوندهایمان بـا اطرافیان، توانایی انسان برای بقا، و مفهوم تنهایی فکر کنیم.

بهارها به دامنه های پر از طاووسی میروم دسته مرتبی از گلهای زرد رنگ میچینم و توی کلبه میگذارمشان داخل یک بطری شیشه ای بلند که کار گلدان را برایم میکند. نمیدانم وقتی که فقط کافی است از پنجره بیرون را نگاه کنم تا گستره وسیعی را ببینم که با همین گلها پوشیده شده چرا این کار را میکنم ولی همین که چنین چیزی توی کلبه باشد باعث میشود به شکل وصف ناپذیری حس کنم در خانه خودم هستم. گاهی توی دسته گلی که با اسطوخودوس و شاخه های بلوط درست میکنم زنبورهای ریز سیاه در کلافهایی قهوه ای که از شاخه ها آویزان است تخم میگذارند یک بار یکیشان را از وسط نصف کردم تا بچه لاروها را ببیند. از آن به بعد وقتی میرویم پایین هیزم بیاوریم و از کنار آن بوته های کوتاه بلوط پای درخت ها که داخلشان پر از کلاف های انگلی است رد میشویم، قدم هایش را سریع تر می کند. گمانم اسمی دارند اما با اینکه کودکی و نوجوانی ام را توی دشت و دمن گذراندم، چیزهایی هست که فراموش کرده ام یا هرگز...

دلم می خواهد یک یادداشت بگذارم روی میز، یک توضیح یک عذرخواهی متأسفم نتوانستیم چیزی برایت بگذاریم.... ما یک زن یک بچه یک گربه و چند مهمان خوانده و ناخوانده بودیم. فقط زن و بچه ماندیم وقتی تو وارد کلبه میشوی همان هم نیست باشد که خانه همان طور که از ما استقبال کرد از تو استقبال کند.

خوسه او بخرو در سال ۱۹۵۸ در مادرید به دنیا آمد، اما بیشتر عمرش را خارج از اسپانیا بیشتر در آلمان و بلژیک، گذراند. او تا کنون چندین مجموعه شعر، مقاله سفرنامه داستان کوتاه و زمان منتشر کرده است. او بخرو تاکنون جوایز زیادی کسب کرده که آخرین و مهم ترینشان جایزه آلفا گوارا (Alfaguara) برای زمان اختراع عشق است.