کتاب پیش رو اثری است برای یافتن تعادل در عصر لذت جویی. انسان ها از بیست سال پیش غمگین تر هستند. این یافته ی تحقیقات سازمان بهداشت جهانی درباره ی شادی در جهان است. چه شده که هرچه بیشتر به دنبال لذت می رویم، بیشتر درد می کشیم؟ چرا هرچه تلاش می کنیم بیچاره نباشیم، بیشتر احساس بیچارگی می کنیم؟ چرا افسردگی از ۱۹۹۰ به این سو پنجاه درصد افزایش یافته است؟ آنا لمبک، استاد روان پزشکی دانشگاه استنفورد معتقد است ما، انسان های مدرن، هر صبح که چشم باز می کنیم، مشغول تزریق دوپامین می شویم، با قهوه ی صبحگاهی، مواد غذایی پُرکالری، گوشی های هوشمند یا انواع مواد مخدر. و برای هر لذتی که از آزادشدن دوپامین تجربه می کنیم، بهایی می پردازیم. به زعم او ما برای افزایش لذت و کاهش درد، دنیا را از محل کمبودها به محل فراوانی ها تبدیل کرده ایم، درحالی که مغزمان برای دنیای فراوانی تکامل نیافته است. مثل کاکتوس هایی شده ایم که در جنگلی بارانی روییده اند و می رود که در باران دوپامین غرق و نابود شوند، نابودی از جنس افسردگی، اضطراب و اعتیاد. و در نهایت به این پرسش می رسد، آیا راهی هست که خودمان را از این باران سیل آسا حفظ کنیم؟ این کتاب در صدد پاسخ گویی به پرسش هایی از این دست برآمده است.