پیش از آنکه خارها درس تیزشان را به من بدهند و هرچه ضعف در وجودم بود همراه با خون بیرون بریزند، فقط یک برادر داشتم؛ و او را خیلی دوست داشتم. ولی آن روزها دیگر رفته اند و چیزی که از آن ها به جا مانده در گور مادرم خفته است. حالا برادران بسیاری دارم، برادرانی تیزدست در کار با خنجر و شمشیر؛ و هرقدر که دلتان بخواهد شرور. ما در این امپراتوری شکسته به اینجا و آنجا هجوم می بریم و جنازه ها را غارت می کنیم. می گویند دوران خشونت باری است؛ آخرالزمان، وقتی که مرده ها و هیولاهای شبح زده شب هنگام پرسه می زنند. همه ی این ها درست است، ولی آنجا و در تاریکی چیز بدتری هم هست، چیزی خیلی بدتر. لردها و پادشاهان کوچک در امپراتوری شکسته مشغول نبرد هستند و زمین در آتش صد جنگ می سوزد. شاهزاده اورنوروس جورگ آنکرات، با طولانی شدن مسیر انتقام سلاخی مادر و برادرش، دست های پنهانی را که پشت این جنگ بی پایان قرار دارند شناخته است. او بازی را دیده و سوگند یاد کرده است که تخته ی بازی را پاک سازی کند. ولی اول باید برای خودش مهره جمع کند، قوانین بازی را بیاموزد و بفهمد که چگونه می تواند دشمنانش را شکست بدهد. لشکریان شش کشور، بیست هزار سرباز قدرتمند، به فرماندهی قهرمان محبوب مردم، به سوی دروازه های جورگ در حرکت اند. هر انسان شایسته ای دعا می کند که این قهرمان امپراتوری را متحد کند و مرهمی بر زخم ها باشد. تمام پیشگویی ها هم می گویند که موفق خواهد شد. هر پادشاه خوبی می داند که باید در برابر احتمالات قوی زانو بزند، حتی اگر فقط برای نجات مردم و سرزمین هایش باشد. ولی پادشاه جورگ پادشاه خوبی نیست.