(داستانهای فرانسوی،قرن 20م);البته میزبان ما، راستش را بخواهید، انگیزه هایی پنهان دارد؛ هرچند آن ها را در عمق درون خود پنهان کرده است. چون از چیزی که پیش رویش گفته می شود سر درنمی آورد، به فردی بدگمان بدل شده است. از این رو، آن نگاه مغرور و حساسش، گویی ظن آن می برد که هیچ چیز بین انسان ها بی عیب ونقص نیست. این ویژگی، بحث دربارۀ هر موضوعی غیر از کارش را با او دشوار می کند. مثلاً، آن مستطیل خالی روی دیوار پشت سرش را ببینید که جای یک تابلو را نشان می دهد. بله، قبلاً یک تابلو آنجا بود، یک اثر هنری بی نظیر، یک شاهکار واقعی. من خودم وقتی صاحب خانه آن را برد و وقتی با آن خداحافظی کرد، آنجا بودم. در هر دو مورد، پس از هفته ها تفکر و با همان بدگمانی این کار را کرد. باید اعتراف کنیم جامعه، سادگی صریح طبیعتِ او را تاحدودی تباه کرده است. بگذارید صریح بگویم، او را قضاوت نمی کنم. بدبینی اش را موجه می دانم و اگر طبع مراوده ای من مانع نبود، تمایل داشتم با او هم نظر باشم. متأسفانه، بسیار اهل گفتگوام و به راحتی با دیگران دوست می شوم. هرچند می دانم چگونه فاصله ام را حفظ کنم، اما هر فرصتی را غنیمت می شمارم. در دوران اقامتم در فرانسه، هرگاه مردی باهوش می دیدم، بی درنگ می خواستم در صحبتش بنشینم. اگر این کار احمقانه باشد… آه، می بینم که لبخند شما این کاربرد مفعولِ شرطی را نشانه رفته است. اعتراف می کنم که به این وجهِ نحوی و عموماً به بلاغت سخن علاقه مندم.