اعتراف می کنم که با وجود اون همه توهین، از هواداراتم. من از تحسین کننده هاتم، زوکرمن. من کسی ام که الان سال هاست پیگیر روند کارِت بودم. مدت هاست که منتظرم کارِت بین مردم گل کنه. می دونستم که بالاخره یه روز اتفاق می افته. باید اتفاق می افتاد. تو استعداد نابی داری. تو کاری می کنی که همه چیز برای مردم واقعی جلوه کنه. اما راستشو بخوای، به گمونم این بهترین کارِت نیست. -اوه، واقعاً؟ -ادامه بده، تحقیرم کن، اما اون عمق قبلی تو این کارت نیست. شتابزدگی، آره؛ عمق، نه. این کاریه که باید می نوشتی تا برات یه شروع تازه باشه. واسه همین ناکامله، خامه، هنرنمایی پر زرق و برقه. اما من درک می کنم. حتی این کارو تحسین می کنم. امتحان کردن همه چیز به شیوه ای نو تنها راه رشده. می بینم که در جایگاه یه نویسنده رشد فوق العاده ای داری، به شرط اینکه دل و جرأتت رو از دست ندی. – و تو هم داری با من رشد می کنی، حرفت اینه دیگه؟ خندۀ عاری از شادی جنایتکار نمایش. ها ها ها زوکرمن گوشی را گذاشت. باید همان اول که صدایش را می شنید، چه می شناختش چه نه، گوشی را می گذاشت. باز هم همان مزخرفاتی که فقط می بایست به آن ها عادت می کرد. پیش پاافتاده، بی معنا، قابل پیش بینی به هر حال، او که تام سوئیفت ننوشته بود. بله، حق با راشل بود. ممکنه کار یه عوضی باشه، آقای زوکرمن. من اگه بودم، اهمیتی نمی دادم. با این حال، با خودش فکر کرد که آیا نباید به پلیس زنگ بزند؟