وقتی جاناتان از کنار واگن ایتالیایی ها رد شد، این بار نگاهی به داخل آن نینداخت، فقط از گوشه ی چشم اغتشاشی در آنجا دید؛ مردانی که یا داشتند چمدانی را پایین می کشیدند یا احتمالا داشتند با همدیگر شوخی می کردند. صدای خنده ای شنیده بود. یک دقیقه بعد، جاناتان به نقشه ی قاب فلزی اروپا تکیه داده بود، رو به در نیم شیشه ای راهرو. از میان شیشه، جاناتان مردی را دید که نزدیک می شود و در را محکم باز می کند. شبیه یکی از محافظان مارک آنجلو بود، مو سیاه، سی سله، با قیافه ای اخمو و هیکلی درشت که نشان می داد مسلما زمانی شبیه وزغی ترشرو خواهد شد. جاناتان یاد عکسهای پشت روکش کتاب خوشه چینان وحشت افتاد. مرد مستقیم رفت طرف توالت و وارد شد. جاناتان سرش را خم کرد روی کتاب خودش. بعد از مدتی کوتاه، مرد دوباره ظاهر شد و برگشت توی راهرو. جاناتان متوجه شد که نفسش را حبس کرده بود. به فرض که مارک آنجلو بود، آیا این برایش فرصتی مناسب نبود، بدون عابری در حال گذر از واگن یا رستوران؟ جاناتان فهمید اگر مارک آنجلو می بود، همان جایی که ایستاده بود می ایستاد، و تظاهر می کرد به کتاب خواندن. دست راست جاناتان، در جیبش، داشت با ضامن اسلحه ی کوچک بازی می کرد. بالاخره، خطر کجا بود؟ چه چیزی را می باخت؟ فقط زندگی خودش را. مارک آنجلو ممکن بود هر لحظه لِک و لِک کنان وارد شود، در را فشار دهد و باز کند، و بعد…ممکن بود مثل دفعه ی قبل باشد، توی متروِ آلمان، مگر نه؟ بعد گلوله ای برای خودش. اما جاناتان تصور کرد به مارک آنجلو شلیک می کند، بعد بلافاصله تفنگ را از در کنار توالت یا از پنجره ی دری که باز می نمود بیرون می اندازد، بعد بی خیال راه می افتد طرف رستوران، می نشیند و چیزی سفارش می دهد. غیر ممکن بود. جاناتان اندیشید حالا چیزی سفارش می دهم و رفت به رستوران که تعداد زیادی از میزهایش خالی بود. میزهای یک طرف چهار نفره بود و میزهای طرف دیگر دو نفره. جاناتان نشست پشت یکی از میزهای کوچکتر. پیشخدمتی آمد، جاناتان آبجو سفارش داد و بعد خیلی سریع سفارشش را به شراب تغییر داد. صدای تلق تلق قطار اینجا گرفته تر و تجمل تر به نظر می آمد. پنجره بزرگتر بود و با این حال تا حدودی شخصی تر، و جنگل-جنگل سیاه؟ را به شکلی خیره کننده سرسبزتر و پر درخت تر نشان می داد. گویا بی نهایت درخت بلند کاج وجود داشت، انگار آلمان آن قدر درخت داشت که نیازی نبود به هیچ دلیلی درختی را قطع کنند. خرده آشغال یا کاغذ پاره ای دیده نمی شد، و نه حتی آدمی که مراقب باشد، که باز هم برای جاناتان تعجب انگیز بود. آلمانی ها کِی به نظافت می پرداختند؟ جاناتان سعی می کرد شجاع باشد. جایی در طول مسیر، انگیزه اش را از دست داده بود و حالا سعی می کرد دوباره آن را به دست آورد. نوشیدنی اش را تا جرعه آخر خورد، انگار وظیفه اش باشد؛ صورت حساب را پرداخت، پالتویش را که انداخته بود روی صندلی روبه رویی پوشید. تا مارک آنجلو پیدایش می شد.، در قسمت ورودی منتظر می ماند و چه مارک آنجلو تنها می بود و چه با دو محافظش، شلیک می کرد. جاناتان درِ واگن را کشید و باز کرد. دوباره برگشته بود به زندانِ قسمت ورودی، تکیه داده به نقشه، خم شده روی کتاب احمقانه اش …دیوید از خودش پرسید آیا الین شک می کند. دیوید حالا که مایوس شده بود، وقایع را مرور کرد. نگاه جاناتان مثل نگاه یک بی سواد روی کاغذ این طرف و ن طرف می رفت. یاد چیزی افتاد که قبلا به آن فکر کرده بود، چند روز پیش. سیمون اگر می فهمید او چطور پول را به دست آورده است ردش می کرد. و اگر او خودش را می کشت، حتما سیمون می فهمید چطور به دستش آورده است . نمی دانست آیا ممکن است ریوز، یا هر کسی، سیمون را متقاعد کند که آنچه او کرده دقیقا قتل نیست. جاناتان خنده ی کوتاهی کرد که کاملا مایوسانه بود. او آنجا ایستاده بود که چه کند؟ همین حالا می توانست راه بیفتد برود سرجایش بنشیند. کسی نزدیک می شد و جاناتان نگاهی انداخت. بعد چشمهایش را باز و بسته کرد. مردی که داشت می آمد تام ریپلی بود…