در این کتاب، رمان انگلیسی درج شده است. داستان این کتاب، دربارة پسرکی پنج ساله است که از بدو تولد، همراه مادرش به دست مردی در اتاقی زندانی هستند. تنها کانال ارتباطی این مادر و فرزند، تلویزیون است. سرانجام روزی مادر که به شدت مستأصل شده، نقشه ای را طراحی کرده و ترتیب فرار خود و فرزندش از اتاق را می دهد. تا مدت ها این دو شخص و ماجرای زندگی شان سر خط همة خبرها است. پسرک که در تمام دوران حیات پنج ساله اش دنیا را در همان اتاق تعریف کرده، به سختی با محیط بیرون و افرادی به جز مادرش می تواند ارتباط برقرار کند. اما در پایان به این نتجه می رسد که آن چه در بیرون از آن اتاق منفور وجود دارد، بسیار بهتر و قابل توجه تر است. بنابراین به آرامی با جامعه و محیط پیرامونش قادر به برقراری ارتباط می شود.

حالا توی بغل مامان وول می خورم تا نقاشی مورد علاقه ام را نگاه کنم، مسیح نوزاد با جان تعمید دهنده که دوستش است و همین طور عموی بزرگش. مریم هم آنجاست، توی بغل مادرش خوابیده که مادربزرگ مسیح نوزاد می شود، مثل دورا ابیولا. عکس عجیبی است که رنگ ندارد و بعضی هاشان دست و پا ندارند، مامام می گوید نیمه کاره است. وقتی مسیح نوزاد توی شکم مریم رشد می کرد، یک فرشته به زمین آمده است، مثل یک شبح، یک فرشته ی واقعی با بال هایش. مریم شگفت زده می شود و می گوید: چطور ممکن است این طور بشود؟ و بعد می گوید: “خیلی خوب، هرچه می خواهد بشود.” وقتی مسیح نوزاد در شب کریسمس از رحمش بیرون می آید، مریم می اندازدش توی آخور دام ها، البته نه برای خوراک گاوها، فقط می خواست گاو باشد از نفس داغ آنها چون او یک معجزه بود. حالا مامان چراغ را خاموش می کند. و دراز می کشیم. اول دعای چوپای انسان ها و علفزار سبز را می خوانیم، فکر می کنم مثل پتو باشد ولی سبز و پفی و نه سفید و صاف. بعد از چرت زدن مامان می گوید لازم نیست متر بخواهیم، می توانیم یکیش را درست کنیم. جعبه غلات را که شکل اهرام مصر است به شکل نوار باریکی پاره می کنیم، مامان یادم می دهد هرکدام از نوارها را به اندازه ی یک پا ببرم، اسمش را می گذاریم پا، بعد روی هرکدام دوازده خط کوچک می کشد. من دماغش را اندازه می گیرم که دو اینچ است. دماغ من یک اینچ و یک چهارم، یادداشت می کنم.مامان خط کش را روی دیوار در پشت و رو می کند، جایی که بلندی قد من علامت خورده بود، می گوید قد من سه پا و سه اینچ است. می گویم: هی، بذار اتاق رو متر بزنیم. همه ی اندازه ها رو می نویسم، مثل بلندی دیوار و در از جایی که سقف شروع می شود. شش پا و هفت اینچ است. می گویم: -حدس بزن، همه ی تخته ها تقریبا بلندتر از خط کش هستند. مامان می زند توی سرش و می گوید: فکرش رو هم نمی کردم، حتما خط کش رو خیلی کوتاه درست کردیم. خب بیا کاشی ها رو بشمریم، این طوری راحت تره. دیواره های تختخواب را متر می زنم ولی مامان می گویدهر چهار تا مثل هم هستند. زمین اتاق چهار گوش است، میز دایره ای شکل، گیج می مانم، اما مامان می گوید باید از وسط اندازه گرفت، پهن ترین قسمت. صندلی ام سه پا و دو اینچ و مال مامان هم دقیقا مثل من است. بعد بین شماره ها را با مداد رنگی نقاشی می کنم. مثل قالی ولی شلوغ و پلوغ. امشب اسپاگتی انتخاب می کنم ولی کلم بروکلی تاره انتخاب من نیست. فقط برای ما مفید است. کلم ها را تکه تکه می برم و قورت می دهم و وقتی مامان می بیند، می گوید: اوی…نه، تکه های بزرگش کو؟ ولی می دانم دواقعا عصبانی نیست، چون که چیزهای خام بیشتر زنده مان نگه می دارد. مامان با دو تا دکمه ی قرمز رنگ، اجاق را گرم می کند، من اجازه ندارم بهش دست بزنم چون این وظیفه ی مامان است که مطمئن شود هرگز مثل توی تلویزیون آتش سوزی نشود. اگر شعله به لباسمان بگیرد، شعله های آتش مثل زبان پرتغالی می شود و اتاق را می سوزاند و خاکسترش می کند. من بوی کلم بروکلی پخاه را دوست ندارم، ولی به بدبویی لوبیا سبز نیست. سبزیجات واقعی هستند اما بستنی توی تلویزیون است، آرزو می کنم کاش آن هم واقعی باشد. می پرسم: گیاه هم یه چیز خامه؟ -خب،اوم…ولی نه اون نوع که بشه خوردش. -چرا گل نمی ده؟ مامان شانه بالا می اندازد و به اسپاگتی زل می زند: خسته شده. -باید بخوابه. – اون وقتی هم که از خواب بیدار می شه خسته است. شاید خاکش به اندازه ی کافی بهش غذا نمی رسونه. -خب می تونه کلم بروکلی من رو بخوره. مامان می خندد: نه از این نوع غذاها، غذای گیاهان -می تونیم بخواهیم براش بیاره، توی لیست درخواست های یکشنبه. -من خودم یه لیست بزرگ از چیزهایی که می خواهیم دارم. -کجا؟ مامان اسپاگتی کرم شکل را بیرون می کشد و می گوید: اینجا توی سرم…فکر می کنم اونها ماهی دوست دارند. -کی ها رو می گی؟ -گیاهان، اونها ماهی پوسیده دوست دارند.یک استخوان ماهی رو. -اییش… -شاید این دفعه که ماهی داشتیم، بتونیم یه تیکه زیر خاک گیاه بگذاریم. -مال من رو نه. -خب،باشه، از مال خودم…