کتاب حاضر داستاني است که در آن «ويکتوريا» پس از دوران کودکي اش در پرورشگاه، نمي تواند با کسي ارتباط بگيرد و تنها راه ارتباط معني دار او با جهان از طريق گل ها و معاني آن ها است. او جايي براي رفتن ندارد و در يک پارک عمومي مي خوابد؛ جايي که از گياهان باغ کوچکي براي خود درست کرده است. خيلي زود، گل فروشي محلي، استعدادهاي او را کشف و «ويکتوريا» متوجه مي شود موهبت کمک به ديگران از طريق انتخاب گل ها را دارد. در اين ميان فروشنده اي مرموز در بازار گل جواب سؤال هاي «ويکتوريا» و راز دردناکي از گذشته اش را مي داند.

گویی آب اکسیژنه اطراف گوشت را کاملا از بین برده بود. باند سفیدی را دور مچ دستم و به آرامی دور انگشت هایم پیچید گفت: «می دانی وقتی شش سالم بود تنها راهی که برای بیرون آوردن مادرم از تختخواب یاد گرفته بودم تخلیه های هیجانی بود. فقط برای آنکه او از تختخواب بلند شود و مرا تنبیه کند با شرارت رفتار می کردم. هنگامی که ده سالم بود، او سعی کرد از دستم راحت شود و مرا به مدرسه ای خارج از شهر فرستاد. چنین اتفاقی برای تو رخ نمیدهد هیچ کاری نمی توانی انجام دهی که مرا وادار به این کار کنی هیچ کاری بنابراین می توانی بروی و امتحانم کنی. اگر این کاری است که میخواهی انجام دهی می توانی نقره های مادرم را اطراف آشپزخانه پرتاب کنی ولی بدان عکس العمل من همیشه مشابه است. من دوستت خواهم داشت و نگهت می دارم. متوجه شدی؟» به الیزابت نگاه کردم جسمم از بدگمانی سفت شده و نفسم از گرما و رطوبت حمام گرفته بود. او را درک نمی کردم. شانه ها منقبض شده و جملاتش تند و تیز و سریع بود. با لحنی رسمی که من هرگز با آن مواجه نشده بودم صحبت می کرد با این وجود در معنای کلماتش نرمی غیر قابل توضیحی وجود داشت. همچنین لمسش نیز متفاوت بود؛ دقیق دست هایم را تمیز کرد، بدون سکوت سنگین و رفتارهایی که مادرخوانده های دیگرم انجام می دادند. من به او اعتماد نداشتم. سکوت بین ما کش دار شد. الیزابت موهایم را پشت گوشم گذاشت وبرای گرفتن جواب نگاه عمیقی به چشم هایم انداخت. سرانجام گفتم: «بسیار خب چون میدانستم سریع ترین روش برای پایان دادن به مکالمه و ترک گرمای آن حمام کوچک است. گوشه های دهان الیزابت بالا رفت گفت پس بیا یکشنبه است