چراغ های میز پذیرش خاموش بودند. فرش فضای ورودی، کمی کثیف بود و بوی کپک می داد. من پیش تر هم در فضاهایی مثل این اقامت کرده بودم، پس زیاد عذاب نمی کشیدم؛ فقط از رسیدن هیجان زده بودم. چندین بار زنگ را به صدا درآوردم تا بالاخره زنی از اتاق پشت میز بیرون آمد؛ اتاقی به سبک ژاپنی که دیواره های شوجی و کف پوشی از تاتامی داشت. او پنجاه ساله، لاغر اندام و چشمانی هوشیار داشت. در ابتدا به نظر می آمد قصد دارد سبب این همه تاخیر را بپرسد اما وقتی به او گفتم گرسنه‎ام، رفتارش بسیار دوستانه شد. او گفت: رستوران تا ساعت ده بازه، اگه همین الان برین شاید چیزی برای خوردن پیدا کنین. اگه می خواین وسایلتونو توی اتاق بذارین. من وضعیت شما رو براشون توضیح می دم و ازشون می خوام آشپزخونه رو باز نگه دارن. فقط قول بدین که معطل نکنین. می دونین این دور و بر فقط یه مغازه ی رامِن فروشی هست که اونم امروز تعطیله. گفتم: سریع برمی گردم. و به سمت اتاقم رفتم. چمدان ها را زمین گذاشتم، جوراب های بدبو را از پایم درآوردم و سریع از پله ها پایین برگشتم. دور از ذهن نبود که من تنها مشتریِ آن رستوران کم نور باشم. یک ارکیده ی مصنوعی در گلدان عجیبی روی میز من قرار داده شده بود. سوپ ذرت غلیظی که اول آوردند در کاسه ای گل دار ریخته شده بود، مزه اش به طرز حیرت آوری جوری بود که انگار از کنسرو درآورده شده است. چه چیزی ما ژاپنی ها را به تفسیر غلط این چیزها-سوپ غلیظ و گل مصنوعی- به چیزهای استاندارد، شیک و ظریف واداشته است؟ البته آن سوپ، نان تند و بطری کوچک آبجو بالاخره گرمم کرد. شهر و کوهستان تاریک را می توانستم از پنجره ببینم. نور چراغ های شهر تا دوردست ها گسترده بود؛ ذرات روشنایی. حس می کردم به ناکجا آمده ام. انگار دیگر خانه ای نداشتم تا به آن بازگردم. جاده‎ای که در آن بودم راه به جایی نداشت. این سفر هیچ وقت تمام نمی شد انگار فردا صبح هرگز نمی رسید. به نظرم رسید که احتمالا وقتی یک روح باشی چنین حسی خواهی داشت. با خود فکر کردم که حتما، ارواح برای همیشه در تله ی زمانی این چنینی گیر افتاده‎ اند. حالا چرا من به این فکر می کنم که ارواح چه حسی دارند؟ نمی دانستم. بی شک خستگی در من لانه کرده بود. نگاهی به پنجره افکندم و متوجه تابشی محو در آسمان شدم.درست در همین موقع، ماشین آتش نشانی و یک آمبولانس به پنجره ی هتل نزدیک شدند. حس عجیبی وجودم را فراگرفت، برخاستم و رفتم تا صورت حساب را پرداخت کنم. به اتاقم برگشتم و کیمونوی کتانی نازکی که هتل فراهم کرده بود را پوشیدم و به طرف حمام آب گرم رفتم. وقتی از جلوی میز پذیرش رد می شدم، خانمی را که قبل تر با او صحبت کرده بودم، دیدم؛ به تازگی از بیرون برگشته بود و به نظر رنگ پریده می آمد. پرسیدم: چیزی شده؟ زن جواب داد: ظاهرا مغازه ی اودون فروشی آتیش گرفته! با خود گفتم: ای وای! -کسی هم مرده؟ زن نگاهی سنگین و طولانی به من انداخت و چیزی نگفت. گفتم: می دونی، من قبل از آمدن به هتل، اودون خوردم و بدون این که بتونم تمومش کنم از اون جا بیرون اومدم. می خواستم بدونم که این همون جا بوده یا نه. زن گفت: گفتین که چیزی نخوردین…اوه، می دونم. غذای اون جا وحشتناکه، نه؟ فکر نکنم هیچ کسی تو شهر حاضر باشه غذای اون جا رو بخوره، خوب می دونم چی می گید.