کتاب لبخند گم شده

دختری به نام سوفی لبخندش را گم می کند و همه تعجب می کنند. دوستانش و پدر و مادرش هرکدام با شگفتی از این صورت بدون لبخند می پرسند؛ هر کدام حدس هایی میزنند و فکر می کنند او ناراحت است یا عصبانی حدس می زدند او دچار مشکلی شده است. پدرش تمام سعی اش را میکند تا او بخندد اما نمی شود سوفی دوست دارد به جای خندیدن روی زانوهای پدرش بنشیند. کل ماجرا از یک لبخند آغاز شده است. او لبخندی به پسر کوچولویی زده و حالا دیگر لبخند مال پسر کوچولو است که دیگران در غیابش به راحتی در موردش قضاوتش می کنند عمه ی غرغروی خانواده او را پسر نادان خطاب می کند. ویژگی این کتاب در برخورد بزرگ ترهاست؛ هر کدام از آنان واکنشی در برابر این ماجرا دارند یکی میخواهد بخنداند یکی دعوا می کند. در این میان، باز هم این دختر کوچولوی قصه است که خودش باید لبخندش را پیدا کند. این کتاب به ظاهر ساده است اما سؤال فلسفی هم مطرح می کند: مگر واقعاً همه ی بچه مدام مجبورند لبخند بزنند؟ هر چند ممکن است کودک در مقابل این سؤال واکنش نشان دهد و غمگین شود اما شاید هم کودک به خاطر فضای کتاب، که با فضای هر روزه ای که با آن برخورد می کند متفاوت است. برخورد دیگری داشته باشد. این کتاب می تواند یک پیشنهاد باشد برای حل یک مسئله آن هم به روش دیگر همچنین کتاب یک سؤال مهم دیگر مطرح چه کسی را دوست داشتن کتاب به راحتی راه حل در اختیار کودک قرار نمی دهد؛ او باید کمی کنکاش کند و به عقب برگردد؛ حتی می تواند آدم ها را به شکل دیگری ببیند.