میدان کنش و حوزه دست کاری لزوماً چندان حول «اینجا» و «اکنون» مرتبط بها بدن متمرکز نخواهند شد. ممکن است ما از نظر فیزیکی در یک محیط خاص قرار بگیریم، در حالی که عواطف ما به جای دیگری وابسته است و کنش های ما به سمت یک منطقه دیگر از جهان حرکت می کند. این تمایل را می توان به عنوان تمرکز زدایی از محیط اجتماعی توصیف کرد تا آنجا که «اینجا» و اکنون ای که به شکل تأثیر گذاری تجربه شده اند، به و رای میدان ادراکی گسترش می یابند. این تمایل به شکل تحریک کننده تری می تواند پیشنهاد کند که هیچ گونه «اینجا» و «اکنون» تعریف شده دیگری وجود ندارد. مفهوم موقعیت مندی به شکل مرتبطی میتواند در عوض اینکه به محیط بلاواسطه فردی پیوند بخورد به صورت بسته تری به قطعات جدا از هم قلمرو ثابت «خود» مرتبط شود. افزون بر این هر چه رسانه های ارتباطی جهانی همچون تلفن، فکس و ایمیل در عوض یک نقطه دسترسی ساده از جهان بیرونی، به بخش آشناتری از محیط اجتماعی تبدیل شوند افراد تشویق می شوند تا دلالت های آشنا بودن با محلهای مربوط جدا از هم) و «عادی بودن» (با هم زمانی های مربوط را بدون اتکای زیادی بر حضور و هم حضوری دوباره مورد بازبینی قرار دهند؛ در نهایت تحرک افراد که چندان به فرهنگ فراملی نخبه گرایانه محدود نمیشود ممکن است بر تمایالاتی به سمت «تعمیم» محیط اجتماعی دلالت کند. افراد با مسافرت بین مکانهای مهم و دیگران وابسته به شکل روزافزونی به محیطهایی رسمی شده ای همچون فروشگاه های فست فود، فرودگاه ها، مراکز اجاره ماشین پمپ بنزین و غیره متکی خواهند شد که این محیط ها تقریباً در همه جای این سیاره نیازهای اساسی مردمان متفاوت را به شیوه های استاندارد شده ای برآورده می سازند؛ از این رو دلالت های طرح شده را می توان در مفهوم محیط اجتماعی بسط یافته خلاصه کرد.