چرا باید فرار کنم؟ عشقم ابعاد بزرگ تری پیدا کرده است، این را می دانم. این سه ماه جدایی آن را از بین نبرده؛ برعکس پابرجاترش کرده است. چرا باید خودم را گول بزنم؟ همین خواب و خیال ها بوده که طی این سه ماه جنگ و گریز در مرزها، طی روزهای انتظار در بیغوله های پنهانی، در طول تنهایی دق آور شب های خصومت آمیز و بدون ستاره مرا نگه داشته است. غیبت خیلی بیش تر از هرچه که او می توانست بکند، این عشق را نیرومند ساخته و حالا… صدای فریاد خفه ای او را از خواب و خیال هایش بیرون کشید. بی آنکه متوجه شود چند تا زن وارد رستوران شده بودند. یکی از آنها که زن سیاهپوستی بود، با رنگ پوستی کم و بیش روشن و کلاهش را پشت سرش انداخته بود، یکی از کاردهای روی میز را که در دست داشت به کناری انداخت و ضمن اینکه سیلی از فحش های رکیک نثار دو همجنس باز می کرد، با خشم و خروش شروع کرد به پایین امدن از پله ها. هیچ کس جلو او را نگرفت. یکی از پیشخدمت ها خواست از پله ها بالا برود، اما یکی از زن ها مانعش شد. زن می گفت: -هیچ اتفاقی نیفتاده، هیچ اتفاقی نیفتاده. پیشخدمت شانه ها را بالا انداخت و برگشت. راویک دید که زن مو سرخ از جا برخاست و در همان حال زنی که مانع بالا رفتن پیشخدمت از پله ها شده بود به سرعت به طرف بار رفت . زن مو سرخ که بی حرکت بر جا مانده و دست به سینه ایستاده بود، دو انگشتش را با احتیاط باز کرد و نگاه کرد. با ناباوری زخمش را برانداز می کرد. راویک بی اختیار حرکتی کرد. اما خیلی زود به خود آمد و سر جایش نشست.