در رمان حاضر، «لني» دختر سرزنده و نازپرورده پدري است که شرکت هاي بزرگ ساختماني دارد و درحالي که از موفقيت شغلي کم نظيري برخوردار است، در اثر رسوايي ناشي از معاملات غيرقانوني سقوط مي کند، ورشکست مي شود و سپس به زندان مي افتد. در دوران پس از جنگ و آزادي از زندان، به عنوان سرکارگر ساختماني، زندگي جديدي را در پيش مي گيرد و در اثر سانحه اي هنگام کار، جان خود را از دست مي دهد.

در همان اولین ماهی که لنی وارد مدرسه شبانه روزی شده بود رفیق زندگی اش یعنی مارگارت زایست را پیدا کرد که پیش از ورودش به مدرسه به او انگ آکله بودن را زده بودند. او دختر نافرمانی از پدرو مادری بسیار متعصب و مذهبی بود که والدین وی همچون معلمانش تا آن زمان قادر به مهار او نشده بودند. مارگارت همیشه سرحال و سرزنده بود و بچه ها به او لقب مرغ خندان داده بودند، او دختری تیره موی بود که برخلاف لنی بسیار پرحرف و پر چانه بود. راحل اولین کسی بود که بعد از چهارده روز با مشاهده پوست دست و شانه مارگارت دریافته بوده که مارگارت با مردان رابطه داشته است. از آنجایی که خود مارگارت تنها شاهد این گفتگو است باید کمی محتاطانه با این مطلب برخورد کنیم، نویسنده اما بر واقعیت گفته های مارگارت شکی ندارد. وی معتقد است که راحل نه تنها با غریزه ی مطمئن شناخت شیمیایی اش بلکه از روی تاثیرات فیزیکی پوست این را تشخیص داده است و بعدها او در گفتگوی خودمانی با مارگارت گفته که از پوست او تشعشعات جذاب نوازشگری قابل دیدن هستند که از پوست به رنگ قرمز درآمده ی آن چنان می آمد که او بیش از یک بار از این نوازش ها بهره مند شده است. او همچنین اعتراف می کند شب ها به نوعی که آن را برای ما بازگو می کند یواشکی از کلیسا بیرون می رفته و با مردها ملاقات می کرده است. مارگارت علاقه چندانی به نشست و برخاست با مردان نداشت زیرا آن چنان که او می گفت این مردان غُر می زدند و این را از تجربه ای که با یک معلم داشته می گوید، معلمی که ادعا کرده بود از پس مارگارت برنمی آید و مارگارت با آن لهجه ی خشک راینی خود گفته بود : او خیلی هم خوب از عهده ی این کار برمی آمد. او می گفت جوانان همسن و سالش بهتر از مردان غرغرو هستند و او کاملا واضح و بدون رودربایستی می گفت: که با جوانان خوش می گذرد و آنها چنان به وجد می آیند که فریاد شادی سر داده و خودم هم از خوشحالی آنها شاد می شوم. او این کار را جهت شادی جوانان با آنها می کرد. اینجا باید این نکته ذکر شود که ما خواهر روحانی راحل را برای اولین بار دیدیم که می گرید، حال من در سن چهل و هشت سالگی که با سفلیس و مریضی های دیگر روی این تخت بستری شده ام تازه می فهمم که چرا راحل در آن زمان می گریسته است. بعد از اینکه راحل حسابی اشک هایش را ریخت (که طبق گفته های مارگارت زمان زیادی طول کشید) نگاهی متفکرانه به من کرد که اصلا از روی غضب نبود.