«ظلمت در نیمروز، اصطلاحی سیاسی است که از کتاب «عهدین» گرفته شده و به موقعیتی اطلاق می شود که در آن کسی به گناه ناکرده، دم تیغ برود. در این داستان، بلشویک کهنه کاری که در تصفیه های استالینی دهه 30 گرفتار شده است با خودزنی به گناه ناکرده اعتراف می کند؛ به ویژه اقرار او به براندازي نظامي كه براي برپا كردن آن خون دل خورده است از مضحك ترين جنبه هاي اين سناريو است. اين رمان داستاني درباره نظام شوروي و دادگاه هاي فرمايشي آن از سال 1917 و همزمان با جنگ جهاني اول مي باشد.

ریچارد گفت: من فقط این را می دانم که باید حقیقت را به مردم گفت:چون خودشان به هر حال از آن خبر دارند. مسخره است که جلو مردم ظاهرسازی کنیم. روباشف حرفش را ادامه داد: آخرین کنگره ی حزب در قطعنامه ای اعلام کرد که حزب شکست نخورده و صرفا عقب نشینی استراتژیک کرده و هیچ دلیلی برای تغییر سیاست گذشته اش وجود ندارد. ریچارد گفت: ولی این مهمل است. روباشف گفت: اگر به همین روش ادامه بدهی ، متاسفانه ناچاریم این گفت وگو را تمام کنیم. ریچارد مدتی ساکت ماند. تالار کم کم تاریک می شد؛ خطوط اندام فرشته ها و زن های روی دیوارها دم به دم محوتر و نامشخص تر می شد. ریچارد گفت: متاسفم. منظورم این است که رهبری حزب اشتباه می کند. شما از عقب نشینی استراتژیک صحبت می کنید در حالیکه نصف افراد ما کشته شده اند، و بقیه هم آن قدر از زنده بودن خودشان خوشحال اند که دسته دسته به طرف مقابل ملحق می شوند. این قطعنامه های بی خاصیت که شماها در خارج صادر می کنید، این جا برای کسی قابل درک نیست. در گرگ و میش غروب که هوا هر لحظه تاریک تر می شد، خطوط چهره ی ریچارد به تدریج رنگ می باخت. مکث کرد، بعد گفت: لابد آنی هم دیشب عقب نشینی استراتژیک کرده. خواهش می کنم درک کنید.ما این جا توی جنگل زندگی می کنیم. روباشف صبر کرد ببیند او هنوز هم حرفی برای گفتن دارد، ولی ریچارد چیزی نگفت. حالا دیگر هوا به سرعت تاریک می شد. روباشف عینک رو دماغی اش را از چشم برداشت و به آستینش مالید. گفت: حزب هرگز اشتباه نمی کند. این من و تو هستیم که اشتباه می کنیم، نه حزب. حزب از من و تو و هزار تا مثل من و تو بالاتر است رفیق. حزب تجسم تفکر انقلابی در تاریخ است. تاریخ هیچ دغدغه و تردیدی نمی شناسد. مصمم و بدون خطا به سوی هدفش پیش می رود. در مسیرش، سر هیچ پیچ، گل و لایی را که با خود آورده، همراه جنازه ی غرق شده ها جا می گذارد.تاریخ راهش را بلد است، اشتباه نمی کند. کسی به تاریخ ایمان مطلق نداشته باشد، جایش در صفوف حزب نیست. ریچارد چیزی نگفت؛ سرش همچنان روی مشت هایش بود و صورتِ بی احساسش رو به روباشف. روباشف که دید او چیزی نمی گوید، به حرفش ادامه داد.