شناخت عملکرد سیستمهای دانشگاهی (فعالیتها و نتایج حاصل از آنها) از طریق صورت دوگانه آن ـ کمیت و کیفیت ـ ممکن است، که هر دو نشان از یک واقعیت پیچیده دارند. پدیده های آموزشی، پژوهشی، فرهنگی، اجتماعی ... در دانشگاهها در چنین میدان پیچیده ای زاده می شوند. بنابراین «ابزارهای تعیین» کیفیت در آموزش عالی، بدون توجه به این میدان، به شناختی سطحی از آن دست می یابد، و توهمی از «شناخت قطعی» از آن به وجود می آورد. تعریف ناپذیری کیفیت در آموزش عالی، که کتاب حاضر بر آن تأکید دارد، مسیر جدیدی در مقوله «کیفیت شناسی» در آموزش عالی می گشاید. تعریف از پیش تعیین شده کیفیت در آموزش عالی بر اساس معیارها و شاخصهای «معین»، با پویایی سیستمهای دانشگاهی در تضاد بوده، مانع بزرگی برای بروز خلاقیتها و نوآوریهای آموزشی/پژوهشی سازمانهای دانشگاهی محسوب می شود.