نويسنده در اين کتاب با نمايش هايي آشنا مي شود که در زمان خود تغيير را به ارمغان آوردند و آغازگر فصلي نوين در پيوند صميمي تر بين نمايش نامه نويس و تماشاگر شدند. در عرصه تئاتر مدرن نمايش هاي تک پرده اي باوجود پرهيز از ديالوگ هاي طولاني از پتانسيلي غني و منعطف و ساختاري مستحکم برخوردارند. نمايش هاي اين مجموعه علي رغم تفاوت هايي که هرکدام دارند، درمجموع در پي ايجاد فضايي هستند که خواننده را به وادي هاي ناشناخته اي ببرند که پيش از اين هرگز در آن قدم ننهاده، و حسي بي نظير در او خلق کنند و خواننده فارغ از فاصله اي که مي پيمايد، در انتهاي هر نمايش ديگر آن انساني که در آغاز سفر بوده نخواهد بود.