رمان حاضر، داستان زندگی چند دانشجو است که مدتی در یک خانه، با هم زندگی می کنند. عاشق می شوند، و ناگهان سرنوشت، آن ها را از هم دور می کند. شخصیت های رمان مدام در تکاپوی تحلیل احساسات و درگیری های عاطفی شان هستند و سال ها بعد از اتمام دوره تحصیل، دوباره اتفاقات زندگی، سرنوشتشان را به هم گره می زند و آنچه نقطه اشتراک آن هاست، چیزی نیست جز خواب. سارا، دختری است که از اختلالات شدید خواب رنج می برد و گاهی آن قدر رؤیاهای واضح می بیند که نمی تواند آنچه را که در خواب دیده از رویدادهای دنیای واقعی تشخیص بدهد. روبرت شخصیت دیگری است که به دلیل درک اشتباه از زندگی سارا و همچنین عشق غیرقابل کنترلش، زندگی اش را دستخوش تغییراتی می کند که هیچ راه برگشتی برایش باقی نمی گذارد. تری، یکی دیگر از شخصیت های داستان، دچار خوابی است و تمام وقت خود را به دیدن فیلم می گذراند و زندگی اش تحت تأثیر مستقیم دنیای سینماست و خواب را چیزی به مثابه فیلم می داند. و در نهایت، دکتر دودن، یکی دیگر از شخصیت های اصلی داستان است که خواب را یک بیماری خطرناک تلقی می کند و معتقد است هرچه زودتر، باید این مشکل همه گیر، ریشه کن شود.

جاناتان کو متولد سال ۱۹۶۱ در بیرمنگام است وی سالها به عنوان استاد شعر انگلیسی و همچنین موسیقیدانی برجسته فعالیت داشت و در عین حال به نوشتن رمان نیز می پرداخت جاناتان کو در نهایت در زمینه ی رمان نویسی شهرتی جهانی پیدا کرد و از سوی دولت فرانسه به او لقب «افسر اعطا شد؛ عنوانی که یکی از بالاترین افتخارات ادبی جهان محسوب میشود و پیش از این به نویسندگان صاحب نامی چون تی اس إليوت داده شده است. کو در زمینه ی روزنامه نگاری زندگینامه نویسی و نقد فیلم نیز فعالیت دارد و با اثر فاخری که زندگی ساموئل جانسون را به تصویر میکشد و در سال ۲۰۰۴ به چاپ رسید جایزه ی ارزشمند ساموئل جانسون را از آن خود کرد پیش از این اثری دیگری از جاناتان کو به زبان فارسی برگردان شده است که با استقبال خوبی از سوی خوانندگان فارسی زبان مواجه شد. این اثر، رمانی اجتماعی سیاسی تحت عنوان تنهایی هولناک مکسول سیم است که در سال ۲۰۱۰، در انگستان به چاپ رسید. جاناتان کو با نگاهی استادانه به تحلیل شخصیتها می پردازد و در پرداختن به جزئیات خلاقیتی مثال زدنی دارد وی در آثارش از کوچکترین جزئی که به سیر داستان مرتبط باشد صرف نظر نمیکند و به طور کل مسیر داستان پردازی های او پر از اتفاقات به هم پیوسته و توصیفات خارق العاده است.

سارا در راهرو ایستاد با عجله و مردد؟ گفت: فکر کردم برگشتی خونه و بعد ناپدید شد. روبرت اصلاً به حرفی که سارا زد توجه نکرد از وان حمام بیرون آمد و با دستمال توالت جلوی خونریزی را گرفت و بعد محکم زخم را باندپیچی کرد. احساس سرما میکرد و همه جایش خیس شده بود خودش را با حوله ی کهنه و کوچکش خشک کرد و روی تختش برگشت. سارا چند دقیقه ی بعد وقتی که روبرت لباسهایش را پوشیده بود برگشت. موهایش را شسته و شانه کرده بود هنوز انبوه موهایش خیس بود و تیره تر از چیزی به نظر می رسید که روبرت آن شب دیده بود گاهی کوچک ترین تغییرات هم توجه را جلب میکنند و دلت را می لرزانند. به هر حال هر چه که بود وقتی سارا روی تخت مقابل میز روبرت نشست یک لحظه زبان روبرت بند آمد و روی سینه اش احساس سنگینی کرد و حتی نفسش هم بالا نمی آمد. سارا پرسید: هنوز درد میکنه؟ آره... یه کم خوب میشه با خودش گفت کاش بیشتر از این نپرسد. واقعاً نمی خواستم.... خب راستش اصلاً نمیخواستم مزاحمت بشم. بچه ها معمولاً حوله ها رو میذارن پشت در. آها، خب پس من هم دفعه ی بعد باید همین کار رو بکنم.