احتمالاً یا شاید ناگزیر، در زندگی لحظه ای می رسد که دیگر هیچ چیز خوب نیست، دیگر هیچ چیز مطلوب نیست. این بدحالی گاهی دلیل خارجی دارد، مانند طلاق، ورشکستگی، بیماری شدید یا بدبیاری های گوناگون. گاهی هم منشأ آن درونی است و از خویشتن برمی خیزد که بسیار بدتر است، چراکه بهانه ای برای توجیه آن وجود ندارد. همه چیز در خارج خوب است. موفقیت حاصل است اما در درون احساس شکست باقی مانده و انگار سررشته زندگی از اختیار خارج شده است. این احساس می تواند به شکل یک غم بزرگ، خستگی شدید، تحریک پذیری فزاینده یا بی میلی به زندگی تجلی کند. به قول لئونارد کوهنِ شاعر، احساس می کنیم با «شکستی لایزال» روبرو هستیم. احساسی که نمی توانیم آن را در درون خود نابود کنیم. احساسی که ما را می دَرد، خراب می کند وزندگی مان را قطعه قطعه می کند.در این هنگام، وسوسه ی بزرگ ایفای نقش قربانی و متهم کردن دیگرانی همچون والدین، فرزندان و حتی حاکمیت بروز می کند. به خود می گوییم قاعدتاً کسی نباید به خودی خود خوشحال یا بدحال شود و در این وضعیت غم انگیز دیگران هم نقشی دارند. اما با نگاه به درون خودمان می توانیم این تصویر را وارونه کنیم. بله ما قربانی هستیم اما قربانی خودمان. می توانیم ببینیم که این خودمانیم که دیوارهای زندانمان را ساخته ایم و تا چه حد به زندگی خود پشت کرده ایم و با نادانیِ خود، درباره آنچه هستیم، مواجه شویم. درواقع احوال ما به طور اتفاقی تغییر نکرده، همان گونه که طلاق، بیماری شدید یا حوادث ناگوار هم اتفاقی رخ نمی دهند. کم کم پی خواهیم برد که جریانی درونی که غالباً ناخودآگاه نیز هست، کشتی زندگی ما را غرق کرده است. عوامل خارجی تنها آن را آشکار می کنند. یعنی آنچه را در تاریکی وجود ما خفته است، ظاهر می کنند. شاید از رخداد چنین وضعی ناراضی باشیم اما می توانیم ازآنچه در این پرده دری ناگهانی زاده می شود، یعنی آگاهی، به عنوان مرحله نخست تلاش برای غلبه بر مشکلات استفاده کنیم. کتاب قربانی دیگرانیم و جلاد خویش، با بهانه قرار دادن یک اسطوره ی مصری به بررسی روانشناسانه احساسِ قربانی بودن می پردازد. این کتاب به طور مستقیم شمارا مورد خطاب قرار می دهد و بر تاریکخانه وجود شما نور می افکند. دیدن آنچه در درون خوددارید و آگاهی از انگیزه های ناخودآگاه تان آسان نخواهد بود. روشن شدن همراه با رنج است. اما روشن شدن آغاز تغییر است.