«خودآموز دیکتاتورها»، کتابی است نوشته مشترک «رندال وود» و «کارمینه دولوکا». «خودآموز دیکتاتورها» از جنس و سنخِ «شهریار ماکیاولی» است و تداعی کننده فلسفه سیاسیِ به شدت واقع بینانه «ماکیاولی» در کتاب «شهریار». در «خودآموز دیکتاتورها»، احساسات گرایی و ترحم هیچ جایی ندارد؛ زیرا اگر کسی بخواهد رژیمی دیکتاتوری برپا کند به اجبار باید در برابر کل زندگی متمدنانه بشری بی رحم و از آن متنفر باشد. پانصد سال از زمانی که ماکیاولی این نظریه را مطرح کرد سپری شده و اوضاع تغییر چندانی نکرده است. «خودآموز دیکتاتورها» مثل شهریار، اندرزنامه ای درباره چگونگی رسیدن به قدرت سیاسی و چگونگی حفظ این قدرت است. کتاب، مجموعه ای از دستورالعمل هاست که با مطالعه آن ها می توان به سازوکارِ تلخ و بی رحمانه نظام های دیکتاتوری پی برد. همان طور که شهریار بازتابی از روابط قدرت و اوضاع و احوال سیاسی در پانصد سال پیش است، «خودآموز دیکتاتورها» هم بازتابی از روابط قدرت در یکی دو دهه آغازین قرن ۲۱ است.

یکی از وظایف اصلی تو تصمیم گیری دربارۀ این موضوع است که چه کسانی باید و چه کسانی نباید پولدار شوند. تو تنها کسی هستی که باید تعیین کنی چه کسی تا چه مدتی در فلان جایگاه نان و آبدار (مثلاً ریاست گمرک یا ریاست ادارۀ مالیات) باشد. چنین روابطی مجوز اصلی نظام حامی پروری است و این نظامی است که هر دیکتاتور باهوشی به آن نیاز فراوان دارد. حامی پروری به این معناست که رابطه ای ساختاری بین حامی (دیکتاتور یا هر صاحب قدرتی) و کارگزاران (زیردستان دیکتاتور یا کسانی که به او خدمت می کنند) برقرار است. نظام حامی‎پروری در کشوری کارایی دارد که احزاب سیاسی واقعی و گروه بندی های طبقاتی ندارد. البته پولِ فراوانی باید در اختیار دیکتاتور باشد تا با توزیع آن بین صاحب منصبان و کارگزارانش بتواند همواره آن ها را در خدمت داشته باشد. اگر حامی پروری ابزار اصلی حکمرانی ات شود، همۀ فعل و انفعال های سیاسی، اقتصادی و غیره باید از کانال تو یا نمایندگان مورد تأییدت اتفاق بیفتد. برای تحکیم نظام حامی پروری باید هر سازمان و تشکیلاتی را که قصد نادیده گرفتن یا دور زدنت را دارد حذف کنی. حامی پروری به تو اجازه می دهد نظامی از شبکه های شخصی را جایگزین احزاب و گروه بندی های مشابه کنی؛ شبکه هایی که نهایتاً به تو ختم می شوند. یک مثال می زنیم؛ ولادیمیر پوتین پس از دو دورۀ متوالی ریاست جمهوری، مجبور به کناره گیری از این منصب شد زیرا قانون اساسی روسیه اجازه نمی داد کسی سه دورۀ متوالی رئیس جمهور باشد. بنابراین پوتین زمام ریاست جمهوری را به کارگزار مورد اعتمادش دمیتری مدودف سپرد. مدودف پس از پایان دورۀ اول ریاست جمهوری اش اعلام کرد که قصد نامزد شدن برای دورۀ دوم را ندارد و همزمان پوتین دوباره به عرصۀ انتخابات ریاست جمهوری برگشت تا برای بار سوم رئیس جمهور کشور شود. خبرنگار نشریۀ اکونومیست که در جلسۀ اعلام انصراف مدودف و اعلام بازگشت پوتین حضور داشت، دربارۀ آن نوشت: «فریاد تحسین و هلهلۀ بوروکرات هایی که تنها نگرانی شان نزدیک ماندن به مرکز توزیع رانت است، زمانی بلندتر شد که آقای پوتین و آقای مدودف به آن ها گفتند.» هیچ اهمیتی ندارد که آن ها در ادامه چه گفتند؛ آنچه اهمیت دارد ضرورت ابراز توافق پرشور این سیاستمداران پوشالیِ بی اصل و نسب، این کارگزاران حقیر دولت، با ارباب بزرگ برای حفظ مشاغل آب و نان دارشان است. حفظ شغل و باقی ماندن بر سرِ سفرۀ گستردۀ رانت ها تنها چیزی است که آن کارگزارانِ بی ریشه به آن علاقه مندند. در کشوری که تو دیکتاتورش هستی، همه می دانند تنها فردی که اهمیت دارد، تویی. این تویی که می توانی هرکسی را که اراده کنی، از فرش به عرش برسانی و برعکس!