آدونیس کسی است که از زمان، بیابان و مکان جنون می آفریند. به قلب نغمات نقب می زند، میراث ها را هدر می دهد، مرزها را از میان بر می دارد، به خورشید گوش می سپارد، دست نوازش بر سر سایه می کشد، میزبان روشنایی شب می شود و برای دوباره زاده شدن بر سرچشمۀ خون توقف می کند؛ همچون پرهیبِ باد، مهلکه را در می نوردد.
چه خمپاره ی تیزگامی
امّا هرگز نخواهد رسید
*
نشسته اند و
مژگانشان بادبان و
دست هاشان بقایای کشتی ها
*
گه گاه
آسمان فرشته ای به دیدارشان می فرستد
اما فرشته راه گم می کند
*
به آنان نزدیک می شوم
در میانشان، پیکر بی جانِ زنی است که دوستش می داشتم
در میانشان، کودکی است که به من می ماند.
*
الفبای امواج را فرا می گیرند
تا خواندن دریابارها را نیکو بخوانند.
*
رخسار رنگ باخته ات
دیگر بار درمیان آنان می تابد
ای زنانگی زمین! آرامش از آن توباد!
*
با این همه
بر زخم هاشان گلی سرخ نمی بینم
با آنکه ستارگان بر فرازشان همواره سپید اند.
*
در تلاش بود که از خیابان بگذرد
نه یارای گام زدن در سایه را داشت
نه توان راه رفتن در آفتاب را
میان سایه و آفتاب راهی نیافت
*
روز خمیده می شود و
آسمان چمباتمه می زند
و خورشید،
خرسند است که عصایِ دستِ میوه فروش پیر باشد
*
به گاه یاد آوردن، خفقان می گیرد
و به گاه تلاش برای از یاد بردن، خفقان می گیرد:
جهنمی است، که برخی از آن برخی را می بلعد.
*
دود
مرکّبی است که زمان را می نگارد
*
خیابان
اسکلتی است که به نماز خویش تکیه داده است.
*
اشباح آویزان از پنجره ها
نه جسم اند و نه جامه
از نوحه خوانیِ خاموش بپرسید که به سان ابری
بر فرار ویرانه ها می چرخند.
 
زمان به سوی من می دود
در کابوسی که آفریده ی فی البداهه ی راه ست
*
خاکستری که مرده ها را به کام خویش درکشیده است
هیچ یک از آنان را به خاطر نمی آورد
آسمان مدعی است که برای گام زدن در میان آدمیان
به زمین فرود می آید
شاید این چنین کند –
اما من او را ندیده ام
*
مرگ را به رشته های گل سرخ می بندند
و به آغوش آب می سپارند.
*
بقایای طرح هایی بر پیکر هوا:
کودکان لبنان اند
که کتاب زمین را تزیین و افق را تصحیح می کنند
*
اگر دریا پیر می شد
بی گمان بیروت را چون خاطره اش بر می گزید
*
خاکستر
هر لحظه، اثبات می کند که او کاخ آینده است.
*
چه یاس آور است
که هوا خود برای هر قاتلی
گردن دراز می کند برای کشته شدن
*
رمه های خون
رخسار زمین را می چرند.
*
این زخم را چه سان یارای التیام یافتن خواهد بود
بدون این زخم، او راچه سان