درباره شخصيت، شيوه رهبري و زندگي اجتماعي و خصوصي مائو تسه تونگ، رهبر انقلاب کمونيستي چين، کتاب ها و مقاله هاي بسياري در آن کشور به نگارش درآمده که در آن ها جز تأييد و تمجيد نظريات و عملکردهاي او و خودداري از بيان حقايق و انتقادها ديده نمي شود. اما کتاب زندگي خصوصي صدر مائو شامل خاطرات دکتر لي جي سويي، پزشک مخصوص مائو، چون در خارج از اين کشور انتشار يافته، از آزادي بيان و تشريح نکات مثبت و منفي بهره مند بوده است.

من به عنوان عضوی از قلب چین، نه تنها در مراسم رسمی بنیان گذاری جمهوری خلق چین حضور داشتم، بلکه بر صندلی ردیف اول نشسته بودم. روز اول اکتبر سال ۱۹۴۹ همه ی ما ساکنان تپه های معطر، در ساعت پنج صبح در هوای تازه و خنکی که پاییز پکن را دل پسندترین فصل سال می سازد، به میدان تیان آن من رسیدیم. میدان مملو از مردمی بود که با نهایت دقت، از همه ی ابعاد چین دست چین شده بودند. من از ایوانی که قرار بود رهبران انقلاب برپایی نظام جمهوری خلق چین را اعلام دارند، چشم اندازی وسیع پیش روی داشتم. بر فراز دریایی از مردم، هزاران پرچم سرخ با نسیم پاییزی در اهتزار بود و رنگ آن ها شهر فرسوده را سرزنده ساخته بود. جمعیت فریاد می زدند: «زنده باد جمهوری خلق چین» ، «زنده باد حزب کمونیست چین» و سرودهای انقلابی می خواندند. سرور و احساساتی بی پایان حکم فرما بود و هر شعار و آهنگ تازه شور و هیجانی بزرگ برمی انگیخت. سر ساعت ۱۰، مائو تسه تونگ و دیگر رهبران عالی رتبه در ایوان بالای دروازه ی ورودی شهر ممنوع و مسلط بر میدان تین آن من ظاهر شدند و اثری برق آسا بر همگان داشتند. من به مائو از هنگامی که برادرم او را مسیحای چین خوانده بود، به چشم یک قهرمان می نگریستم و اولین بار بود که نجات بخش خودم را می دیدم. با اینکه مدتی بود در تپه های معطر و نزدیک به اقامتگاه مائو می زیستم، هیچ گاه توفیق دیدن او را نیافته بودم. او پنجاه و شش سال داشت، قد بلند بود و قوی می نمود. چهره ای سالم، موهای سیاه و ضخیم و پیشانی بلندی داشت. صدایش رسا و روشن و حرکاتش نشان دهنده ی ارارده ای قوی بود. آن لباس نظامی را که در عکس هایی از او دیده بودم و برایم آشنا بود بر تن نداشت. بنیان گذاری حکومت جدید یک رویداد کشوری بود و مائو به عنوان رئیس جمهوری خلق چین در آن حضور یافته بود. او لباس قهوه ای تیره رنگ مدل دکتر سون یات را بر تن داشت که بعدها لباس مائویی خوانده شد. کلاهی کارگری، به نشانه ی وجود یک جبهه ی متحد بر سر داشت و بین شماری از مقامات سیاسی غیر کمونیست ایستاده بود. خانم سونگ چینگ لینگ بیوه ی زیبای دکتر سون یات سن نیز در زمره ی حاضران در مراسم بود. مائو در کانون توجهات قرار داشت لیکن حالتی از شکسته نفسی و خودداری از ابراز قدرت نشان می داد. من بارها چیانکایچک را در اوج قدرت دیده بودم که همیشه با غرور زیاد از همه ی اطرافیان توقع احترام بسیار داشت و این موجب برانگیختن احساس دوری و عدم صمیمیت می شد.