«یادم می آید یک بار خواب دیدم جورج اورول با من حرف می زند. چندان شبیه او نبود اما خودش می گفت که هست. مادرم می گفت که چون این نویسنده را در خواب دیده ام پس حتما خیلی او را دوست دارم. واقعا کتاب های او را دوست دارم. در خواب به من گفت که خون جای رنگ را گرفته است. خون چطور می تواند جای رنگ را بگیرد؟ اما حالا که خون را مقابلم می بینم، صدایی از درونم می گوید که کمی خون بردارم و با آن نقاشی بکشم. من هم همان کار را می کنم. نگاهی به اطراف می اندازم تا مطمئن شوم کسی من را ندیده است. از پنجره ی اتاقم دست می برم و قلمدان آن طرف شیشه را برمی دارم. قلم های داخلش را خالی می کنم و قلمدان را پر از خون می کنم. خون واقعا غلیظ است اما از بس زیاد است مثل آب به نظر می آید. با اینکه خیلی دقت می کنم اما کمی خون به دستم می خورد. حس عجیبی است، شبیه هیچ چیز دیگری نیست. در آنِ واحد هم سرد است و هم گرم. آدم وقتی خون را لمس می کند انگار ارتباطش با احساساتش قطع می شود. حواس پنج گانه ام به هم می ریزند. فوری دستم را عقب می کشم». «آدم»؛ پسربچه ی 14 ساله اهل شهر حلب سوریه؛ دچار سندروم آسپرگر و راوی داستان است. کودکی که علاقه ی زیادی به نقاشی کشیدن دارد و سیرِ جنگ را از دیدگاهِ خود و نقاشی هایش روایت می کند... .