کتاب چگونه در این دنیای مزخرف انسان بمانیم

اکثر ما هنگام بروز یک اختلاف نمی توانیم انسانیت را در فرد مقابلمان ببینیم، بلکه طرف مقابلمان به سد، غاصب یا شیئی تبدیل می شود که دیگر به او نیازی نداریم؛ اما چه می شد اگر می توانستیم در همین اختلافات هم انسان بمانیم -و رابطه مان را حفظ کنیم- حتی وسط یک اختلاف؟ چه می شد اگر می توانستیم ببینیم که طرف مقابل نیز درست مانند ما دارد تلاش می کند از درد و رنج جلوگیری کند و نیازهایش را برآورده کند؟ چه می شد اگر می توانستیم به سلامتی طرف مقابلمان نیز اهمیت بدهیم، بی آنکه به سلامتی خودمان ضربه ای بزنیم؟ در واقع چه می شد اگر می توانستیم ببینیم که نیازهای هر دو طرف اهمیت دارد، حتی اگر نمی دانستیم چگونه باید مشکلی را حل کنیم؟ از نظر من، این ماهیت گفت وگو است. ما همیشه نمی توانیم نیازهای همه را برطرف کنیم و نمی توانیم هر مشکلی را حل کنیم، اما می توانیم طوری به اختلافات نزدیک شویم که نشان دهیم نیازهای همه اهمیت دارند. بنابراین هدف اصلی در برطرف کردن اختلافات این است که به طور مساوی به نیازهای طرفین دعوا توجه کنیم و برای آن ها ارزشی یکسان قائل باشیم. اگر من احساس کنم شما همان قدر به نیازهای من اهمیت می دهید که به نیازهای خودتان، آن وقت راحت تر می توانم تحمل کنم که نیازهایم برآورده نشوند.