بی خردی زمان و مکان نمی شناسد؛ بی زمان و جهان شمول است ـ اگرچه عقاید و عادات هر زمان و هر مکان خاص، شکلی معین بدان می دهد؛ ارتباطی به نوع نظام ندارد: هم سلطنت ممکن است موجد آن باشد، هم حکومت یک اقلیت قدرت طلب (الیگارشی)، و هم مردم سالاری. بی خردی ویژة ملت یا طبقة به خصوصی هم نیست. طبقة کارگر و حکومت های کمونیستی نمایندة آن، همان گونه که تاریخ دوران اخیر به خوبی نشان داد، در مسند قدرت، بخردانه تر یا کارسازتر از طبقة متوسط عمل نکردند. ممکن است پرسیده شود از آن جا که اصرار در کژاندیشی یا در بی خردی جزء فطرت آدمی است، آیا می توان از حکومت ها انتظار دیگری داشت؟ مسالة نگران کننده آن است که بی خردی حکومت، اثر بیش تر بر شماری بیش تر می گذارد تا بی خردی های فردی. از این رو حکومت ها وظیفة سنگین تری دارند تا بر طبق عقل و خرد رفتار کنند. نگارنده در کتاب حاضر، به بیان جنگ ها، از جنگ تروا در دوران باستان و جنگ ویتنام در دوران معاصر، پرداخته و بی خردی های حکومت ها و خردمندی های آنان را بررسی کرده است.

کندی در ۱۹۵۱، وقتی نماینده ای جوان در کنگره بود، خود به ویتنام رفته بود و مانند بیشتر نظران امریکایی به این نتیجه رسیده بود که برای جلوگیری از پیشرویِ کمونیست ها در جنوب لازم است احساس غیر کمونیستی بومی نیرومندی در آن جا پرورش پیدا کند. هرگونه اقدام جدا از هدف های ذاتا ملی و مغایر با آن پیشاپیش محکوم به شکست است. واقعیت هراس انگیز این است که در سراسر بی خردی طولانی ویتنام، امریکایی ها پیامد را پیوسته پیش گویی می کردند ولی هیچ گاه به دوراندیشیِ خویش عمل نکردند. در ۱۹۵۶ کندی به باور متداول جنگ سرد نزدیک تر شده بود و کمتر از احساسِ نیرومند بومی و بیشتر از فروریزی مهره های زنجیره ای در قالب استعارات گوناگون سخن می گفت و ویتنام را سنگ بنای جهان آزاد در آسیای جنوب خاوری، تاج قوسِ طاق، انگشت در سوراخ سد می خواند. کندی به فهرست معمول کشورهای همسایه، که اگر موج سرخ کمونیسم به ویتنام رسد سقوط می کنند، هند و ژاپن را هم افزود. موج سخن پردازی ها او را با خود برد و به دام دوگانه ای انداخت: یکی این که می گفت ویتنام صحنه ی آزمایش دموکراسی در آسیا ست، و دیگر این که در ویتنام حس مسئولیت و عزم و اراده ی امریکا به محک آزمایش درمی آید. دو هفته پیش از این که کندی وارد کاخ سفید شود، نخست وزیر شوروی، نیکیتا خروشچف، جهان را به چالش سرنوشت ساز آن زمان فرا خواند و گفت جنگ های رهایی بخشِ ملی از این پس حربه ی پیشبرد مرام کمونیسم خواهد بود، و اعلام کرد که این جنگ های برحق هر کجا که روی دهد، در کوبا، ویتنام، الجزایر، از پشتیبانی کامل شوروی برخوردار خواهد بود. کندی در سخن رانی خود به مناسبت آغاز دوره ی ریاست جمهوری اش واکنش نشان داد و به نحو اضطراب آوری به دفاع از آزادی در ساعت بالاترین خطر اشاره کرد.