کتاب حاضر داستان عاشقی پسر مردی کشاورز است که دلباختة دختر خان شده است و هنگامی این داستان را روایت می کند که عشقش، «هلیا» پس از گذر روزها از فرارشان از شهری که در آن کودکی خود را به دست جوانی سپرده بودند، او را تنها رها کرده و به خانه بازگشته بود. مرد عاشق به شهری بازمی گردد که روزگاری به خاطر عشقش از آن گریخته بود و از آن طرد شده بود. نویسنده در این کتاب، بسیاری از عادات، معضلات و نکات اجتماعی و سیاسی را در چارچوب یک جامعة کوچک مورد اشاره قرارداده است.

صبركن هليا من امروز تور .نینداختم روی ماسه ها دراز کشیدم و فکر آنکه به دنبالمان هستند و یک روز عاقبت ما را خواهند یافت عذابم داد. آیا - مرا با خبر کن هلیا هرگز هرگز به سوی ایشان باز نخواهی گشت؟ فردا زمستان خواهد شد. فردا آسمان ابری خواهد بود فردا باران خواهد بارید. دیگر نه از آب نیم گرم دریا خبری خواهد بود و نه از آفتاب چه روزها که محبوس خواهیم بود زندان طولانی زمستان و فریاد گرگها تا صبح. زمستان سخت و خوفناکی در پیش خواهی داشت. هلیا، من همیشه به این میاندیشیدم که تو در زمستان چگونه خواهی بود. آیا به شکل آن پیرمرد تند چهره ی گندمگون؟ چگونه خواهی بود، آن زمان که برف ها به روی زمین نشسته است و سپیدی شادی نیست واخوردگی همه ی رنگ هاست؛ رنگهایی که آفتاب زدگی را در دوامی محدود احساس کرده اند. ما دست در دست هم آهسته به میدان بزرگ شهر می رویم. کنار خیابان بچه ها بازی میکنند توپ آنها میدود و جلوی پای ما می ایستد. بچه ها فریاد میزنند آقا پیرمرد آن توپ را بیند از اینجا و چون پای فرسوده ام توپ را میغلتاند آنها خوشحال می شوند و دست می زنند. آنها دوام محدود شادی هایشان را باور نمیکنند. آنها به لحظه های سنگین ندامت نمی اندیشند برای کودکان مرگ سوغاتی ست که تنها به پدر بزرگ ها و مادر بزرگ ها میرسد نگاه پیر تو چشمان مرا نوازش خواهد داد و ما با آن همه خاطرات و چنان یادهای پرشکوهی سنگین و آهسته راه خواهیم رفت. در خانه بچه ها باز میخواهند قصه ی ما را بشنوند.