اگر بی بهره از شور و عشق و لذت می نویسی، نیمچه نویسنده ای؛ یعنی یک چشمت متوجه بازار فروش و استقبال مشتری است و یک گوش را چنان به محافل آوانگارد سپرده ای و از خودت چنان غافل مانده ای که دیگر خود را به جا نمی آوری، چون که نویسنده قبل از هر چیز باید برانگیخته شده باشد، باید آکنده از تب و شوق باشد، بدون چنین نیرویی بهتر است برود دنبال میوه چینی یا فعلگی که قطعاً برای سلامتی جسمی اش هم بهتر است. آخرین بار کی قصه ای نوشتید که عشق یا نفرت راستین شما بر صفحه ی کاغذ راه پیدا کرد؟ آخرین بار کجا جرئت یافتید تا اعتقادهای شدید مطلوبتان را رها کنید تا همچون صاعقه بر صفحه کاغذ بکوبند؟ بهترین و بدترین چیزها در زندگی شما چیست و کی خیال دارید آن ها را به زمزمه یا فریاد ادا کنید؟ مثلاً قشنگ نیست که آخرین شماره مجله‎ی هارپرز بازار را که در اتاق انتظار دندانپزشک داشتید ورق می زدید به کناری بیندازید و بدوید به سراغ ماشین تحریرتان و با خشمی آکنده با خنده بتازید و به اسلوب بازی ابلهانه و گاهی واقعاً شوک دهنده گرداننده های این مجله حمله کنید؟ یک بار شماره ای از این مجله به دستم رسید که در آن عکاس های مجله با احساس منحرفی که از مساوات بین تیپ و طبقه های مختلف آدم ها دارند، بار دیگر اهالی محل را در پس کوچه ای در پورتوریکو به صورت دکور به کار گرفتند و در برابر این افراد، مانکن های اسکلت واره مجله برای خانم های خواننده لاغر و استخوانی در سالن های مجلل شان ژست گرفتند. دیدن این عکس ها مرا چنان به خشم آورد که به سوی ماشین تحریرم به جای رفتن، دویدم و داستان کوتاه آفتاب و سایه را نوشتم که در آن یک پیرمرد پورتوریکویی، صحنه های عکسبرداری مجله را خراب می کند!