این کتاب درحقیقت متن پایان نامه کارشناسی «روح الله خالقی» در رشته ادبیات است که می توان عمق علاقه و دل مشغولی او را نسبت به ادبیات در آن حس کرد. خالقی، موسیقی دان و هنرمند ایرانی بود که نقش بسزایی برای زنده نگه داشتن موسیقی ایرانی در دوره ای که حتی تدریس آن در هنرستان عالی موسیقی متوقف شده بود، ایفا کرد و نهایتا با تلاش هایی که در کنار استادش به ثمر رساند به تأسیس هنرستان موسیقی ملی منجر شد. در بخشی از کتاب می خوانید: «عاشق، از آن غزل سرایانی است که خوب از عهده برآمده و در دوره خود سردسته شعرای غزل سرا بوده است. عاشق، در غزلیات خود مضامین تازه ای جز آنچه قدما و سابقین بر او گفته اند ندارد، ولی اغلب مضامین معمولی شعر را طوری طرح کرده که به نظر تازه می آید، و گویی رنگ تازه ای دارد. بنابراین می توان گفت: که کلام اش ساده و بی تکلف است و دنبال صنایع بدیعی هم نگشته، و از شغلی که داشته و با کمال تکبری که داشته، و از معلومات خود دم فروبسته و چیزی نمی دانسته که بیان کند، معلوم می شود به تمام معنی شاعر بوده و طبع او به مقتضای ذوق طبیعی و ذاتی بوده، و در اثر ممارست، شاعر نشده است؛ البته...».