کتاب خشکسالی نشر چشمه

جیمز گراهام بالارد (2009 _ 1930) را جادوگرِ اعظم داستان نویسی لقب داده اند. مردی با ذهنی پیچیده و مملو از نگرانی برای جنون انسان، جنونی که بسیاری از رمان های او را وارد فضاهای آخرالزمانی کرده است، از جمله رمانِ مشهورِ خشکسالی‏ اش را. نویسنده این رمان را سالِ 1965 منتشر کرد. رمانی پُرماجرا و نفس گیر درباره ی خشک شدنِ کره ی زمین و مرگِ آب، چیزی مثلِ آخرین روزهای حیات و تلاشِ قهرمان ها و آدم ها برای نگه داشتنِ این حیات. برای همین قصه ای در رمان اجرا می شود که از یک سو پا در پیش‏گویی های عذاب آلود کتاب مقدس دارد و از سویی دیگر هراسِ بالارد از آینده ی بشر، خشونتی که بینِ این انسان ها وجود دارد و امیدِ بالارد به پیروزی انسان در واپسین لحظات یک رمانِ درخشان ساخته است. نویسنده ی رمان های تصادف و برج و امپراتوری خورشید در این رمان درامِ خود را بر پایه ی انهدام قرار می دهد، انهدامی که همه گیر است و در بطنِ آن انسان ایستاده است. بالارد همواره دغدغه ی سقوطِ انسان و تبدیلش به موجودی وحشی و مجنون را داشت، امری که به‏تدریج رخ می دهد اما وقتی اتفاق بیفتد همه را می سوزاند. خشکسالی با این منش یکی از روایی ترین و ساده خوان ترین رمان های جی. جی . بالارد نیز محسوب می شود، نابغه ای که همیشه می تواند در ناکجاآبادش مخاطب را غافلگیر کند.