کمتر آدمی این شجاعت را دارد که به فکری که در خیابان ماتاکاوالوس به سر من افتاد اعتراف بکند. من به هر چیز مهمی در داستان خودم اعتراف می کنم. مونتنی درباره ی خودش می نویسد: «چیزی که توصیف می کنم اطوار و حرکات من نیست، خودِ من است، گوهر من است. «خب، آدم برای اینکه گوهر خودش را بر کاغذ بیاورد فقط یک راه دارد و آن هم بیان کل آن است، چه خوب چه بد. و این همین کاری است که من می کنم، یعنی با یادآوری آن و گنجاندن آن در ساختن یا بازساختن خویشتن خودم. مثلاً، حالا که گناهی را تعریف کردم، با کمال میل داستان عمل خیری را هم که در همان زمان از من صادر شد برایتان می گفتم، البته اگر یادم می آمد، اما یادم نمی آید، پس می گذارمش برای فرصتی دیگر. «دوست عزیز، این انتظار ضرری به تو نمی رساند، برعکس، همین الان به فکرم رسید که… اعمال خیر نه فقط در هر فرصتی خوب هستند، بلکه ممکن و محتمل نیز هستند و این البته بر مبنای نظریه ای است که من درباره ی گناه و تقوا دارم، نظریه ای که کاملاً ساده و روشن است. خلاصه ی این نظریه از این قرار است: هر آدمی وقت تولد تعداد مشخصی از هر کدام از این دو خصلت را داراست که درواقع با هم تزویج می کنند و بدین ترتیب توازنی میانشان برقرار می شود. وقتی یکی از این دو قوی تر از دیگری باشد، به تنهایی راهنمای فرد می شود، اما آن فرد نمی تواند بگوید که چون فلان تقوا را نداشته یا فلان گناه را مرتکب شده، از این یک یا آن دیگری مبراست؛ البته هنجار کلی این است که هر دو خصلت همزمان با هم عمل می کنند و این به نفع کسی است که حامل این هر دو خصلت است و گاه هم مایه ی شکوه بیشتر زمین و آسمان می شود. حیف که نمی توانم حرفم را با یکی دو مثال از زندگی آدم های دیگر توضیح بدهم، وقتش را ندارم. «تا آنجا که به خودم مربوط می شود، حتم دارم که از وقت تولد سهمی از این دو تا داشتم و طبیعی است که هنوز هم دارم. در همین محله ی انگنیونوو یک شب برایم پیش آمد که سردرد بدی داشتم و آرزو کردم که قطار خط مرکزی در جایی دور که صدایش به گوشم نرسد منفجر بشود و خط را مدتی مسدود کند، حتی اگر این واقعه سبب مرگ کسی بشود و بعد فردای آن روز از قطار همان خط جا ماندم، به این علت که رفته بودم عصایم را به آدم کوری بدهم که عصا نداشت. باری، این از اطوار و حرکاتم و این هم از گوهرم.»