شعر زمان ما نام عام کتابهایی بود که آقای محمد حقوقی به همت انتشارات نگاه هر فصل یکی از مجلدات آن را منتشر می کرد. شاعران بزرگ معاصر ایران که در این کتابها شاخصه ها و چگونگی شعر آنان و به تقریب همه ی جوانب کار آنان را در برگرفته بود، نیما اخوان شاملو سپهری و فروغ فرخزاد بودند. مرگ تأثرآور و نابهنگام آقای حقوقی باعث توقف این مجموعه ها شد.

شاید شش ماه پیش از این اتفاق غم انگیز بود که ایشان تلفنی از من خواست تا این کار را پی بگیرم از آنجا که دکتر ایرج صف شکن از گفت و گوی نگارنده ی این واژگان با جناب حقوقی آگاهی داشت این مطلب را با مدیریت انتشارات نگاه در میان نهادند و ایشان با توافقات و تفاهمات و تعهداتی که در قبال مجموعه های یاد شده دارند پذیرفتند تا برای آشنایی بیشتر شاعران جوان و دانشجویان

شاعران دیگری که در ادبیات معاصر ایران تأثیر بلامنازعی داشته اند مورد نقد و تحلیل و بررسی قرار گیرند.

بر همین مبنا شاعران بزرگی چون سیمین بهبهانی نصرت رحمانی، نادر نادرپور منوچهر آتشی سیاوش کسرایی سید علی صالحی، حمید مصدق فریدون مشیری و یدالله رؤیایی که در پیوند با شاعران گروه اول بوده اند در وهله ی اول در نقد و تحلیلی خطی و زمانی مورد بررسی قرار میگیرند.

همان گونه که قبلا یادآور شدیم شاعر از سخن منظوم در شعرش بسیار استفاده میکند تا شعر منظوم بخش بزرگی از شعرهای سیاوش کسرایی از آرایه های ادبی و صور خیال خالی است. این کار شاید به این دلیل صورت میگیرد تا با تمامی اقشار جامعه مخصوصا جوانان پرشور طبقه ی متوسط یا فرودست ارتباط بیشتری برقرار کند به دستها میاندیشیم دستهایی که بسیار نوشتند دستهایی که روزنامه تا زدند دستهایی که روزنامه فروختند دست هایی که اعلامیه چسباندند دستهایی که صندوقکهای اعانه دور گرداندند....» (آمریکا، آمریکا، ص ۵۶۷ -۵- یکی از شاخصه های اشعار کسرایی تکرار است و آوردن قافیه های آفاقی یا بیرونی است شاعر از قافیه های انفسی که از نظر نیما زنگ مطلب است و بیشتر با تغییر معنی صورت میگیرد و بسیار طبیعی در شعر ظاهر میشوند و یا گاهی در پایان برشهای شعری می آید کمتر استفاده میکند: «باور نمیکند دل من مرگ خویش را / نه ،نه من این یقین را باور نمیکنم تا همدم من است