کتاب از وقتی که تو رفتی...

«از وقتی که تو رفتی...»، پنجمین کتاب از مجموعه «نامه هایی از پراگ» است که سال ها در قالب سرمقاله های مجله «جهان کتاب» چاپ می شوند و پیش از این، در چهار کتاب «درخت ارغوان»، «به خاطر باران»، «روزی تو خواهی آمد» و «خیابان شکرچیان» هم منتشر شده اند. غربت، هنر، فرهنگ و تاریخ ایران و اروپا، نوستالژی های شهر تهران، ادبیات، هنر به ویژه فیلم و سینما، طبیعت، معجزه فصل ها و رنگ ها، تهران دهه های ۲۰، ۳۰ و ۴۰، خیابان ها، گردشگاه ها و پاتوق های فرهنگی، یادهای کودکی و دبستان، معلم ها و همکلاسی ها، سرگرمی های کودکانه، دلبستگی ها و شادی های جوانی و ... از موضوعاتی هستند که نويسنده در کتاب های پیشین این مجموعه به آن ها پرداخته و در کتاب جدید هم درباره شان نوشته است.

نمی دانم، به نظرم عشق خوب است که به هر معنایی، زندگی بخش باشد، این معنایی که آن آدمیزاد پرت و بسیار اندک دان، در این ته ته ته عمر انگار که عاقبت به آن رسیده است، بعد از انواع به در و دیوار خوردن ها و زخم و زیلی شدن ها و غرقه شدن در عوالم سوزناک، و عواطف پاکیزه (و ابلهانه) را به پای یکی بعد از دیگری عروس های تعریفی! خرج کردن. دوست داشتن خوب است که -یعنی اگر آدمیزاد یک در میلیون زد و مشمول عنایت نظر و لطف آسمان شد-خوب است که بنزین هستی آدم باشد و در گذر از مسیرهای عمر خاکستری و حتی راه های پر از خار و گزنه و آزار، و آدمیزاده را روشن کند و گرم کند و آقا کند در جامه های مندرسش، که درجه ی آدم بالا برود، آرام تر و آرام تر به راه برود، حتی در میان هزار هزار خیل ناآدم آزاردهنده و در نهایت امر، در حد درک و دریافت اندک خودش، ذره ای وقوف معنی یا معجزه ی بودن راه پیدا کند و شاکر و چاکر این معجزه باشد و خوابگرد و (به قول مولانا) مرده ی متحرک واره از بین در و دیوار خدا و از زیر ابر و آسمان، برف و باران و بارش نور نگذرد، که یک منبع پنهان نوری را آدم در قلب داشته باشد که از آن بر در و دیوار گذر از منشوری پنهان روشنایی های رنگین بتاباند و در و دیوار نرم تر شود، یک همچه احوالی…