شاید برخی روایات بتوانند بر این امر روشنی افکنند. در این میان شعر نصر بن سیار که به هیچ وجه نمیتوان جعلی یا تحریف شده پنداشت از همه گویاتر است هنگامی که نصر با کرمانی در نبرد بود خواست ربیعه را که قبیله نیرومندی بود از قدرت ابو مسلم بترساند و به سوی خود جلب کند. به این منظور قطعه شعری در ۶ بیت سرود که همه کتابهای تاریخی و حتی برخی کتابهای ادب تکرار کرده اند (مثلاً، ن.ک. طبری، ۱۵۰۲/۴؛ مقدسی، بده، ۹۴/۶) اگر تبار اینان را جست و جو کنیم میبینیم که نه عرب از مایند که بشناسیمشان و نه از موالی راستین اند. این قوم را دینی [ شگفت است که نه پیامبر خدا (ص) از آن خبر داده و نه در کتابهای کهن سخنی درباره آن آمده است. ۶. اگر از من بپرسند که اصل دین ایشان چیست؟ گویم: آن است که عربها را بکشید. این ابیات اگر بر نامسلمان بودن شورشیان هیچ تأکیدی ندارد بر غیر عرب بودن آنان آشکارا دلالت میکند. روایت دیگری می شناسیم که شورانگیز است و خوشبختانه طبری (۱۵۱۲/۴) آن را برای ما حفظ کرده است حکمران عراق نباته را با سپاه شام به یاری نصر سیار فرستاد اما نباته به جای پیوستن به نصر، خودسری کرد و از راه ری به سوی او رفت و همانجا سنگر گرفت قحطبه در سال ۱۳۰ با ۸ تن از سرداران عرب لشکر به سوی او کشید وی در یکی از خطبه ها برای تحریک احساسات سپاهیان به ایشان گفت: شما به جنگ کسانی می روید که خانه خدا را آتش زده اند چندی بعد هنگامی که دو سپاه برابر هم قرار گرفتند، خراسانیان از دیدن سپاه شام که کس به آن کثرت ندیده بود بیمناک شدند و با هم به گفت و گو و چاره اندیشی پرداختند. قحطبه که از این حال دل نگران شده بود خطبه ای خواند