کتاب زمان و دیگری نویسنده:  امانوئل لویناس مترجم: سمیرا رشیدپور توسط انتشارات نی منتشر شده است
تز اصلی در کتاب زمان و دیگری، برخلاف آنچه تصور می شود، این نیست که به زمان همچون تنزلی از جاودانگی بیندیشیم، بلکه به زمان همچون نوعی رابطه فکر می کنیم، رابطه با آن که، فی نفسه غیرقابل شبیه سازی، یعنی چیزی مطلقاً دیگری است، و به شبیه سازی از طریق تجربه تن نمی دهد، یا زمان به منزله ی رابطه ای با آنچه فی نفسه نامتناهی است، و به ادراک تن نمی دهد. هرچند با این حال این نامتناهی یا این دیگری، هنوز باید این امر را تاب آورد که ما آن را با اشاره ی انگشتمان به سویش در ضمیر اشاره ای این ــ همچون شیئی ساده ــ نشان دهیم، یا این رنج را تحمل کند که برای مشخص کردنش، حرف تعریف معین یا نامعینی را به آن بیفزاییم. رابطه با امرنا ـ دیدنی یا نادیدنی بودن، صرفاً ناشی از ناتوانی شناخت بشری نیست، بلکه ناشی از بی کفایتی چنین شناختی ــ در نابسندگی اش ــ در نسبت با نامتناهیِ مطلقاً دیگری، ناشی از پوچی ای است که شاید در این جا رخدادی همچون تلاقی واجد آن باشد. ناممکن بودگیِ تلاقی کردن و نابسندگی، نه تنها برداشت هایی منفی نیستند، بلکه معنایی در پدیدارِ عدم تلاقیِ داده شده در دیاکرونی زمان دارند. زمان به معنای همین همیشه و هموارگی عدم ـ تلاقی است، و نیز همین هموارگی رابطه ـ رابطه ی اشتیاق و انتظار: نخی که از یک خط فرضیِ ایدئال ظریف تر است و دیاکرونی آن را پاره نمی کند، بلکه دیاکرونی آن را در پارادوکس یک رابطه حفظ می کند؛ رابطه ای که با تمام روابط موجود در منطق و روان شناسیِ ما متفاوت است ــ منظور همین روابطی است که به جای اجتماعی غایی، دست کم همزمانی را به حدودِ این روابط اعطا می کند.