کتاب کمون مردگان یا مرثیه ای برای پیراهن خونی سوفیا

«کمون مردگان» همزمان به زبان های فارسی و بلغاری شروع می شود و اگرچه زبان رمان، فارسی است اما در خلال آن خواننده با بخش هایی مواجه می شود که به زبان های انگلیسی، فرانسه، روسی و آلمانی نوشته شده است. رمان نیز به طور کلی در سه زمان گوناگون و در بسترهای تاریخی متفاوت روایت شده است؛ ر…

از ولینا که خداحافظی می کنم، همچنان به پرسه گردی ام در شهر ادامه می دهم: این بار جاها را بی هیچ نام و تاریخی می بینم: خیابانی زیبا و سنگفرش، زیباترین خیابانی که در صوفیه دیده ام، با ساختمان هایی پرشکوه در دو سویش که انگار باید جاهایی دولتی باشند، با ستاره سرخی که نشان از تعلق ساختمان به دوران کمونیسم دارد، مجسمه مردی سوار بر اسب، مجسمه ی جنگجویی ریشو با کلاهخود و شمشیر و چلیپایی در دست که نگاهی خشمگین دارد و چشم هایش بدجور توی تاریکی شب برق می زند، دوباره همان ویرانه های بیزانسی، کلیسایی که انگار متروکه است، کافه ها و رستوران های شلوغ، ترامواها، تاکسی های زرد و سبز، بی هیچ اثری از ماشین های لوکس ، مجسمه هایی عجیب غریب، شبیه سربازانی سوگوار و خیابانی که کم کم خلوت و خلوت تر می شود و به ساعتم که نگاه می کنم نزدیک نیمه شب است. می روم سر خیابان تا تاکسی بگیرم. سوار تاکسی زردی می شوم که رویش نوشته OK خب، توصیه ی یانا را جدی گرفته ام. راننده اش به گمانم عرب است، انگلیسی هم نمی داند. تاکسی مترش را که روی ده لواست صفر نمی کند، با اشاره بهش می گویم که تاکسی مترش را صفر کند. نمی کند. می گوید: مهم نیست! می گویم کرایه ام تا لاتینکا چقدر می شود؟ می گوید بیست لوا. به انگلیسی. معلوم است که توی مدرسه اعداد انگلیسی را یاد گرفته است. پیاد می شوم و تاکسی دیگری می گیرم: راننده ی جوان خوش خنده ای است که روی دستش جای خالی ای باقی نگذاشته تا اگر زمانی تتوی جدیدی دید بتواند آن را هم روی دستش خالکوبی کند. انگلیسی اش بهتر از راننده ی قبلی است: جیمز جویس تاکسی ران هاست به گمانم.