«تیستو»، پسر کوچكی است که هنگام تولد بزرگ تر از یک نان در سبد یک نانوا نبود. یک مادرخوانده با لباس آستین بلند و یک پدرخوانده با کلاه سیاه در کلیسا برای او اسم می گذارند، ولی هیچ کس نمی تواند نام او را به زبان بیاورد و بدین ترتیب او را «تیستو» صدا می کنند. او «تیستوی سبزانگشتی» است، تیستو، انگشتان جادویی دارد که به هر چیزی دست می زند به گل و گیاه تبدیل می شود. هنگامی که پدر و مادر او را به مدرسه می فرستند تا بعدها اداره کارخانه توپ سازی خانواده را برعهده بگیرد، او نمی تواند بپذیرد که آدم بزرگ ها با عقاید و رفتار ازپیش ساخته شده شان دنیا را به او بشناسانند، آدم بزرگ هایی که با عینک «عادت» به همه چیز نگاه می کنند. او نمی تواند بفهمد که چرا وقتی می توان با احساسات پاک، بهتر زندگی کرد تا با احساسات ناپاک؛ وقتی که می شود با آزادی زندگی را بهتر گذراند تا با گرفتاری؛ وقتی همه چیز با صلح بهتر است تا با جنگ و بهتر بگويیم، زندگی با نیکی بهتر است تا با بدی؛ پس چرا مردم با هم کنار نمی آیند؟ سرانجام تیستو براي نشان دادن و آشنا کردن کودکان و نوجوانان عصر ما با ارزش های والای انسانی چون صلح و دوستی بسیار ضروری است که در این داستان فانتزی به آن اشاره شده است.