یاد گرفته ام هر وقت نمی توانم به پیاده روی، کوهنوردی یا دریانوردی بروم تا از دنیا فاصله بگیرم، ذهنم را آرام کنم. طول کشید تا یاد گرفتم. فقط آن موقع که فهمیدم نیازی حیاتی به سکوت دارم توانستم در پیِ آن بیفتم -و آن جا، در اعماقِ صداهای ناموزون در دل ترافیک و فکر و خیال، موزیک و ماشین آلات، آیفون ها و برف روب ها، سکوت در انتظارم بود. چند وقت پیش، داشتم به دخترانم می گفتم که اسرار و رموز دنیا در دل سکوت نهفته است. یکشنبه شبی دور میز آشپزخانه نشسته بودیم و شام می خوردیم. از بس روزهای دیگرِ هفته گرفتاری پیش می آید، این اواخر کم پیش آمده دورِ هم بنشینیم و غذا بخوریم. یکشنبه شب ها تنها زمانی است که همه دورِ هم می نشینیم و رو در رو حرف می زنیم. دخترها با تردید نگاهم کردند. واقعاً سکوت… هیچ اهمیتی ندارد؟ اما تا بیایم قانعشان کنم که سکوت چگونه می تواند دوست آدم باشد و لذتی ا ست حتی لوکس تر از داشتن آن کیف های لویی ویتون که آن قدر طرفدارش بودند، دخترها تصمیمشان را گرفته بودند: سکوت فقط وقتی به کار می آیدکه آدم غمگین است و لاغیر. آن جا در آشپرخانه که نشسته بودم، یکهو یاد کنجکاوی های کودکی شان افتادم، وقتی دوست داشتند بدانند چه چیزی پشتِ در است، یا موقعی که شگفت زده به کلید چراغ زل می زدند و از من می خواستند آن را روشن کنم. همه اش سؤال و جواب، سؤال و جواب. حیرت نیرومحرکه ی زندگی ا ست؛ اما فرزندان من سیزده، شانزده و نوزده ساله اند و روزبه روز کمتر دچار حیرت می شوند. اگر چیزی حس کنجکاوی شان را برانگیزد، بلافاصله سراغ گوشی های هوشمندشان می روند تا به جواب برسند. هنوز هم کنجکاوند، اما آن نگاه کودکانه دیگر در صورت های بالغشان دیده نمی شود و آرزو و جاه طلبی جای آن همه پرسش معصومانه را گرفته است. هیچ کدامشان به مقوله ی سکوت علاقه نشان ندادند. برای همین حرفِ دو نفر از دوستانم را به میان کشیدم که می خواستند اورست را فتح کنند. یک روز صبح زود، از کمپ، روانه ی یال جنوب غربیِ کوه شدند. همه چیز خوب پیش می رفت. هر دو به قله رسیدند، اما دیری نگذشت که طوفان شد. خیلی زود فهمیدند که زنده به پایین کوه نمی رسند. یکی از آن ها با تلفن ماهواره ای با همسر باردارش تماس گرفت. با هم اسم بچه را انتخاب کردند. بعد هم آرام پای قله جان داد. دوست دیگرم نتوانست قبل از مرگش با کسی تماس بگیرد. هیچ کس دقیق نمی داند آن ساعات در کوه و کمر چه بر آن ها گذشت. به لطف آب وهوای سرد و خشک ۸۰۰۰ متر بالای سطح دریا، هر دو از سرما خشک شدند. آن جا در سکوت آرام گرفته اند و از بیست و چهار سال پیش، آخرین باری که دیدمشان، تغییر چندانی نکرده اند. استثنائاً این بار دور میزی که نشسته بودیم سکوت حاکم شد. صدای پیامک گوشیِ یکی مان درآمد، اما هیچ کدام در آن لحظه سراغش نرفتیم و در عوض، سکوت را با هستی خودمان پر کردیم.