منتسكيو:
کیست که بتواند همه چیز را بنویسد و خواننده را بی نهایت کسل نکند؟ هستی پیمای خسته از انسان به تندی و با نهیب از «پیشگو» پرسید: چرا مرگ انسان را میکشد و جهان را از بین میبرد؟
گفت:
مرگ خودش یک انسان است و یک جهان مرگ هرگز انسان را نمیکشد و جهان را از بین نمیبرد بلکه چنین است که مرگ انسان را بزرگ نموده و جهان را وسعت می بخشد. قلمروش را امتداد می بخشد، و آنگاه انسانش را در آن به گردش در می آورد. هر گفتاری به نمایندگی از چیزی بر زبان جاری میشود. بعضی از گفتارها، صرفاً نماینده زبان هستند. این گفتارها را میتوان در گفتارهای معمولی و قصص و حکایات یافت. بعضی از گفتارها نماینده «عقل» هستند. این گفتارها در فلسفه ها یافت می شود.
بعضی از گفتارها، «قلب» را نمایندگی می کنند. این گفتارها در عرفان ها و مکاتب معنوی و عرفانی تجلی پیدا میکند. برخی از گفتارها از بلندای احساسات سرازیر میشوند. این گفتارها در هنر خودنمایی میکنند.
گفتارهایی نیز وجود دارند که از قعر ابهام ها می جوشند. این قبیل گفتارها در سؤالها و استفهام ها مطرح می شوند.

استفاده های مالی از مقامش برای فرار از چنگ قانون به بروکسل گریخت و او را با بدهیهایی که در قمارهایش به بار آورده بود، در پاریس تنها گذاشت.
کنت در نخستین برخورد با این زن در خانه یکی از مریدانش عشق او را به دل گرفت بر اثر این برخورد، منش سرد و منضبط اگوست کنت یکباره دگرگون شد. دیگر نمی شد کنت عاشق را از کنت پیشین باز شناخت
اکنون همه سوداهای سرکوفته طبیعت اگوست کنت یکباره سر بلند کرده بودند. برخورد با این زن همان تأثیری را برکنت میان سال گذاشته بود که برخورد سن سیمون بر اگوست کنت جوان عشق بزرگ او، هرگز از سطح یک عشق افلاطونی و رمانتیک فراتر نرفته بود. کلوتیلد در برابر هرگونه درخواست او برای پا فراتر گذاشتن از این مرز رمانتیک مقاومت میکرد چند ماه پس از آن که این دو نخستین نامه های عاشقانه شان را رد و بدل کردند، کلوتیلد به بیماری سل دچار آمد و یک سال بعد درگذشت.
کنت از آن پس بقیه زندگی اش را وقف خاطره فرشته اش کرده بود. کتاب «نظام سیاست اثباتی اگست کنت که طرح آن در سال ۱۸۴۴ آغاز شده بود، به یاد بودنامه دلدارش تبدیل شد. او اکنون در صفحات این کتاب عاطفه را بر عقل و احساس را بر ذهن برتری می نهاد و بارها بر قدرت شفابخش و گرم زنانه در جهت تسکین آلام بشریتی که دیری تحت تسلط خشونت عقل مردانه بوده، تأکید ورزیده بود.
زمانی که این کتاب طی سالهای ۱۸۵۱ تا ۱۸۵۴ به تدریج منتشر شد، کنت بیشتر پیروان عقل گرایی را که در طول پانزده سال با آن همه دشواری به دست آورده بود، از دست داد.