داستان کتاب زاييده ذهن نويسنده است و روايتي بر شخصيت هاي بيمارگونه فرزندان، عدم وجود وفاداري و عاطفه، کژ پنداري و لجام گسيختگي است. ازآنجاکه ذخاير و انباشته هاي ذهني نويسنده را نمي توان بي ارتباط با آموزه هاي اجتماعي و فرهنگ رايج دانست، مي توان نتيجه گيري نمود که شايد وقايع و رخدادهاي کتاب که بيشتر حول محور طغيانگري، عصيان، دزدي، انحراف اخلاقي و بي عاطفگي مي چرخد، ملهم از رفتارهاي غالب و پذيرفته شده در جامعه و فرهنگ حاکم باشد. خواهران استوري در حقيقت قرباني طلاق و جدايي والدين خود مي شوند و زندگي شان آن گونه تباه مي شود. در اين کتاب جايگاه اخلاقي به ندرت ديده مي شود و تقريباً هيچ تکيه گاه مطمئني وجود ندارد و اين مي تواند آگاه کننده خوبي براي خصوصاً نسل جواني باشد که شايد مي پندارند غرب مدينه فاضله و کعبه آمال است.