هوتس: من تمام تلاش خودمو کردم تا با صلح و خوشی از هم جدا بشیم. در همه چیز هم توافق شده بود (بانو سیمونه دوروتیا هوتس- فامیل پدری هاوس شیله- به دلیل خیانت شوهرش تقاضای طلاق دارد!) من هم به خاطر کم کردن زحمت دورلی درخواست طلاقمو بر مبنای عدم توافق اخلاقی تنظیم کردم. که البته اغراق هم نیست؛ من هیچ وقت نتونستم همسرمو درک کنم. نظر خودش هم همینه! اما ناگهان نتیجه این میشه که امروز ساعت ۱۱ صبح، یکهو خانم تصمیم می گیره تقاضای طلاقو پس بگیره. خیلی ساده. پیردختر از جا بلند می شود. هوتس: بنشینید! پیردختر می نشیند. هوتس: عمه برتای عزیزم… پیردختر: شما اشتباه می کنید آقای دکتر. اشتباه می کنید. هوتس: اشتباه نمی کنم عمه برتا. متأسفانه یک ذره هم اشتباه نمی کنم. چیزی که باعث شکست ازدواج ما شد، یکی دو تا خیانت کوچک نبود -بگذریم که قبول دارم خیانت که فعلا!ًبرای خودش به صورت یک نوع مد روز در اومده- به ازدواج لطمه وارد می کنه. اما خانم، حقیقت، این حقیقت ساده ای که همیشه ندیده اش می گیریم، حقیقتی که باعث شکست ازدواج ما شد، اینه که من، علی رغم اینکه روشنفکر هستم، نمی شه منکر شد که یک مردم، و همسرم -خیلی می بخشید- زنه! صدای زنگ در. هوتس: معذرت می خوام. به طرف در می رود. برای اینکه بفهمد صدای گریه از کجا می آید به اطراف نگاه می کند. هوتس درحالی که اره ای به دست دارد به جلوی صحنه می آید. هوتس: نه خانوم ها و آقایون محترم. من آدم حسودی نیستم. فکر نکنید چون دورلی با اون حشره کثیف، -اون رئیس کارخانه ماشین سازی- رابطه برقرار کرد، حسادت من تحریک شده، درسته فکر می کنم رئیس کارخانه ماشین سازی بود. اما اگه بخوام خیلی دقیق تر گفته باشم، کارش به تجارت خارجی ارتباط پیدا می کرد. به هر حال، بگذریم. داستان مال عهد دقیانوسه. نه، خانم ها. من هیچ وقت حسادتم تحریک نشد. دو کارگر وارد می شوند. وسایل مخصوص بسته بندی با خودشان آورده اند.