حجاب دیده ی نامحرمان زیادت باد ابوالمجد مجدود بن آدم سنائی غزنوی ، مردی ست باخبر که رؤیتش بر روایتش مقدم است. او آن چیزی را روایت میکند که پیشاپیش آن را دیده است. او آیینه ی جانش را چنان صیقل داده که خداوند سینه ی او را مفتاح خزینه ی غیب و حکمت گردانیده است. از کلام حکیم سنائی نور می تراود او با لطف قرین است و با رفیق همنشین او لباس دین به تن نکرده است تا فارغ البال به دنیا مشغول باشد او را با اهل زر و زور که سرمه ی بی خبری در دیده ی ناپسندیده شان کشیده و عسل کسل از شرابخانه ی ابلیس نوشیده اند، کاری نیست . حکیم سنائی آدمیست بی پیرایه. او با کسانی که سر بر بالین غفلت نهاده و غرور، حجاب روزگارشان شده فرق بسیار دارد. بیش تر آدم ها بیگانه وار می آیند و دیوانه وار میروند اما حکیم سنائی ، آشنا آمد و فرزانه رفت. حکیم سنایی، سالکی ست که از عقبات خطرات روزمرگی گذشته و از آهنگ نهنگ دنیا گریخته است؛ گریزی شجاعانه او با این گریز به حبل...

رای بقا در جامعه ای مجعول و ریاکار ظاهراً چاره ای جز قطورتر ساختن این لایه و ریاکاری وجود ندارد. در غیر این صورت به سرنوشت خونرنگ حلاج ها و سقراطها و مسیحا دچار خواهی شد. این لایه ی ریا تو را پاره ای از جامعه ی ریاکار میسازد و بدین سان از تو محافظت میکند. این لایه تو را شهروند کشور دروغین و وهم آلود و پوشالی می سازد. دیگری نیز صورتکی از خنده بر چهره ی خود کشیده است و به تو می خندد و در درون خون میگرید. همه میخندند اما نه با تمام وجود خود همه نقشی از خنده اند، اما حقیقتی گریه دار به نظر می آیند. آدم ها زخمی اند اما زخم های خود را با گلها آراسته اند. آنها زخم های خود را در پس حجاب گلها پنهان کرده اند. والدین برای ساختن این لایه به دور مرکز وجود کودکان شان با هم مسابقه گذاشته اند. آنها برای ساختن این لایه ی ریا و تظاهر در کودکانشان شتاب دارند زیرا قرار است کودکانشان عضوی از جامعه ای ریاکار باشند. آنها میدانند که کودکان شان بدون این لایه نمی توانند در چنین جامعه ای حضور پیدا کنند این لایه البته لایه ای ست نازك با كوچك ترين خراشی از هم میدرد اگر فوتی کنی، همه ی گلهای تزیینی کنار میروند و زخمهای خشونت و نفرت و...