کتاب رهبری با آرامش

«رهبری با آرامش» عنوان کتابی است به قلم کارلو آنچلوتی و با زیر عنوانِ تسخیر قلب ها و ذهن ها و پیروز شدن در مسابقات. آنچلوتی می گوید: به عنوان پسر جوانی که در مزرعه ای در شمال ایتالیا بزرگ شده ام، آیا هرگز تصور می کردم روزگاری یکی از مدیرانِ کسب وکاری چند میلیون پوندی باشم؟ البته که نه. تنها چیزی که می خواستم این بود: فوتبال بازی کنم. حالا که به گذشته نگاه می کنم، می توانم ببینم که ما تنگدست اما شاد بودیم. این خانواده ام بود که اصول اولیه ی بسیاری از درس هایی را که در این کتاب خواهید خواند به من یاد داد؛ چیزهایی مانند احترام و وفاداری، ارزش پول، سخت کوشی و اهمیتِ خانواده. این بذرها در دوران ابتدایی زندگی در وجودم کاشته شد و هنگامی که نخست به عنوان بازیکن حرفه ای و سپس در مقام سرمربی مشغول به کار شدم، به تدریج رشد کرد و به ثمر نشست. «رهبری با آرامش» مجموعه تأملاتی است درباره ی دوران حضور من در فوتبال و اندیشه ها و فلسفه ام درباره ی اینکه چگونه می توان در این حرفه نقشِ یک رهبر را ایفا نمود. این درس ها را می توان به حرفه های دیگر هم تعمیم داد؛ رهبران در تمام حوزه ها شباهت زیادی به هم دارند، چه فوتبال باشد و چه دنیای کسب و کار. من همان طور که تخصص خود را به پاریس، لندن، مادرید و اکنون مونیخ برده ام، جداً به استفاده از دانش و تجربیات حوزه های دیگر باور دارم. نباید هرگز از یاد گرفتن دست کشید. شاید رویکرد «توأم با آرامش» در موضوعِ رهبری و مدیریت، برای بعضی ها نرم یا حتی ضعیف به نظر برسد، اما من چنین تصوری از آن ندارم ومطمئناً کسانی هم که با من یا برای من بازی کرده اند چنین برداشتی از آن ندارند. آرامشی که من درباره اش سخن می گویم به نوعی قدرت محسوب می شود. آرام بودن، حساب شده رفتار کردن، به دست آوردن اعتماد اطرافیان، با خونسردی تصمیم گرفتن، استفاده از اعتبار خود برای متقاعد ساختن دیگران و داشتن رویکرد حرفه ای، همه و همه، نمایانگر توانمندی و اقتداری ویژه است. هنگامی که ویتو کورلئونه را در فیلم پدرخوانده نگاه می کنید، فردی ساکت و ضعیف را می بینید یا مردی آرام و نیرومند که بر اوضاعِ پیرامون خود مسلط است؟ رویکرد من از این ایده شکل گرفته است که مدیر نباید به داد و هوار کردن نیاز داشته باشد یا با مشت آهنین زیرمجموعه ی خود را اداره کند، بلکه قدرت او باید بی چون و چرا پذیرفته شود. باید کاملاً روشن باشد که چه کسی رئیس است و این اقتدار باید در نتیجه ی احترام و اعتقاد و نه ترس، به دست آمده باشد. معتقدم احترامی که به من گذاشته می شود تا اندازه ای به دلیل عملکرد موفقیت آمیز و پیروزی هایی است که برای باشگاه هایم کسب کرده ام، اما شاید دلیل مهم ترش این است که من هم به نوبه ی خود برای همکارانم احترام قائل می شوم. این افراد به من اعتماد دارند و تصور می کنند که می توانم کارم را به درستی انجام دهم، به همان اندازه من هم در مورد نقشی که در سازمان به عهده ی آن ها گذاشته شده است به آن ها اعتماد دارم. روش مدیریتی که در پیش گرفته ام بخشی از وجود من است، با خصوصیات اخلاقی من سازگاری دارد و عنصری اساسی از شخصیتم را شکل می دهد. رهبری را می توان آموخت، اما نمی توان آن را تقلید کرد. فکر خوبی است که دیگر مدیران بزرگ را در هنگام کار مشاهده کنید و از آن ها درس بگیرید، اما اگر تمایل ذاتی شما این است که آرام و ساکت باشید و به دیگران اهمیت بدهید، عاقلانه نیست که سعی کنید طور دیگری باشید. از دوران کودکی که در کنار پدرم بودم همیشه این شیوه ی آرامش با من بوده است و زمانی که پا به دنیای فوتبال گذاشتم و کاپیتان تیم رم شدم، تا بعد که به میلان پیوستم و در رختکن، بازیکنان به چشم یکی از رهبران تیم به من نگاه می کردند، همواره همین گونه بوده ام. سپس در دوران مربیگری و نه تنها در میلان بلکه در تیم های دیگر مانند چلسی، پاریس سن ژرمن و رئال مادرید هم همین روال را ادامه داده ام.