شاید فک ها و دلفینها را ببینیم یک سال محلی ها گفتند یک خانواده ی نهنگ را نزدیک فانوس دریایی لانگستون دیده اند. تمام هفته به امید اینکه نهنگها بالا بیایند و خودشان را به من نشان بدهند به سطح آب زل زدم هر سال امید داشتم به سطح آب بیایند. بابا بلند گفت: مثل همیشه؟ به اتاقک سر بزنیم تا قلعه پیاده روی کنیم، بعدش سر شب برای شام به کاثبرت آرمز بریم؟ »خب« ولی من دو دل هستم فرق دیگر امسال با سالهای قبل دفترچه ام است. تویش شعر ترانه و قصه مینویسم. توی کوله پشتی ام است. هیچ وقت نمیگذارم بابا نوشته هایم را ببیند. بازش میکنم و مینویسم موهایی همچون ستاره های نورانی نوک تیز پرنده های محو بر پوست رنگ پریده اش او از هیچ می آید، از هیچ جا.