بی نام پدر داستان زندگی یکی از بدنام ترین و فاسدترین تیمسارهای رژیم شاهنشاهی است. کسی که عامل مستقیم انگلیس ، موسس انجمن بهایی، عامل سرکوب کردها و قاچاق مواد مخدر درسراسر ایران است . یکی از شخصیت های کتاب او را «یک اژدها » می داند و شخصیتی دیگر او را فاسق و کافر معرفی می کند. داستان رمان بی نام پدر در دو برهه ی زمانی و در سه خط داستانی در هم تنیده روایت می شود. در ابتدا، داستان تیمسار که برای سرکوب غائله کردها به کردستان فرستاده شده و ماجرای ازدواجش با دختری کرد روایت می شود در ادامه داستان ماجرای فرزندش که از وجود تیمسار بی خبر است روایت می شود و این روایت ها در نقطه ای طلایی به هم می رسند و مخاطب را شگفت زده می کنند.

خان وقتی بفهمد که من فرار کرده ام، دیوانه می شود… شاید هم نه، یک نفس راحتی بکشد… تا او باشد که دیگر دست روی زن بلند نکند… اسم تو را خان گذاشته، اما من اسم رویت نمی گذارم تا برسی به پدرت… اسم خیلی مهم است… سرنوشت هرکسی را اسمش درست می کند… دایه می گفت تا بوده، این طور بوده که هرکسی اسمش یاشار است، زنش زود می میرد… کسی که اسم می گذارد هم خیلی مهم است… انگار وقتی اسم می گذارد، خودش را توی بچه کاشته… برای همین، اسمی را که خان رویت گذاشته فراموش کن… دایه هنوز هم خواب است؟… کی می فهمد که من فرار کرده ام؟… بچه به بغل و اسلحه به دوش… بی صدا درست مثل یک گربه… کسی ما را ندیده… برو، نترس، برو… راه می روم و گاهی می دوم… نفسم می گیرد و می ایستم و باز می دوم… توی برف ها… با تو، با یک مرد. با یک مرد شیرخواره… سنگین است، بهتر است اسلحه را بیندازم… اسلحه و درجه های سرهنگ، مال توست، من حق ندارم… سرهنگ کجای این مرز دراندشت است؟… برو که برسی، برو… خیلی زود حتی جاپای سم ها و چرخ گاری ها روی برف ها محو شده است… خبری از خر هم نیست… شاید رفته پی کاروان… او عقلش از ما بیشتر بوده انگار… من مانده ام و تو… توی تاریکی حتی جای سم هم پیدا نیست… چقدر آمده ایم؟… حرف بزن بچه! حرف بزن… نباید بخوابی… زود باش گریه کن… دلم می خواهد من هم مثل تو بخوابم… مگر چه می شود آدم یک کمی توی برف ها بخوابد… پیش چشم هایم چیزهایی مجسم می شود… سرم را به اطراف تکان می دهم تا خواب از سرم بپرد… نه نباید بخوابم… اشکالی ندارد، فقط یک چند دقیقه می خوابم… چقدر آمده ام، کجا می روم؟… چقدر سنگین است… فایده ای ندارد… بخواب… بگیر روی برف ها… بخواب…

زودباش کارش تمام کن، شک ندارم… تفنگ را بر می دارم… نشانه می روم… نه، کار من نیست. خونم به جوش آمده… تیمسار مهربان. مسلمان، نمی شود که زد… اصلا یک محبتی توی دلم به او وجود دارد… یک چیز عجیب… انگار که طرف را عمری است می شناسم… مسئله فقط آزادی خودم نیست… بزن… بزن لعنتی!… بزن. آن همه تمرین کرید… با صدای ترمز چند ماشین دم ساختمان به هم نگاه می کنیم… مأموران، مأموران… تفنگ را از دست من می گیرد و خودش نشانه می رود… به خدا اشتباه گرفتیش… خفه شو… گند زدی به همه چی… به خدا… گریه ام می گیرد… ترق… خون می پاشد توی صورتم…